...ήταν απόφαση πρωινή, όταν το πρώτο χιόνι φάνηκε στο 394 Khm και με συνόδευσε απαιτητικό και αγριεμένο μέχρι τα όρια της πόλης μου. Το ρολόι έγραφε τότε 04:24.
Με κούρασε η αλήθεια είναι. Με άγχωσε. Ξημέρωμα στην Εθνική, που λές κι εσύ, αλλά αυτή την φορά με το λευκό κάτω απο τις ρόδες και το μυαλό στις προηγούμενες ώρες.
Δεν χρειάζεται σκέφθηκα.
Δεν χρειάζεται... ότι έχω να πώ θα το αποτυπώνω αλλού. Εκεί που η αγάπη σκορπά μυρωδιές πολύτιμες για τις ζωές μας....
Δεν κλείνω λοιπόν.
Τίποτα δεν έγινε μαντάρα περαστικέ...
Ο Ναυαγός σώζεται απο μια ξαφνική βροχή, που σκορπά ζωή τριγύρω του και υφίσταται μόνο ώς ένοικος στο γαλάζιο αυτής της χώρας που τόσο τον πληγώνει.
Αυτή την φορά τραγούδι τέλους δεν υπάρχει.
Τα Ξύλινα Σπαθιά μου το δάνεισαν, όπως και τον τίτλο. Συχνά μου χαρίζουν μελωδίες τους που με συντροφεύουν στις όμορφες στιγμές στα ταξίδια μου, στις ονειροπολήσεις μου... στις ώρες που γράφω, όπως τώρα με το immortal story...
Σ'ευχαριστώ Βροχούλα μου, που την Τετάρτη μου είπες πόσο λυπήθηκες που έκλεισα. Μια ακόμα πνοή δική σου...
Ok λοιπόν, δεν κλείνω και καταχωρώ ξανά, παραφράζοντάς το, κάτι που είχε γραφτεί για εσένα στις 13-6-08
Ένας βλαμμένος κρεμασμένος στο μπαλκόνι σου
Με κούρασε η αλήθεια είναι. Με άγχωσε. Ξημέρωμα στην Εθνική, που λές κι εσύ, αλλά αυτή την φορά με το λευκό κάτω απο τις ρόδες και το μυαλό στις προηγούμενες ώρες.
Δεν χρειάζεται σκέφθηκα.
Δεν χρειάζεται... ότι έχω να πώ θα το αποτυπώνω αλλού. Εκεί που η αγάπη σκορπά μυρωδιές πολύτιμες για τις ζωές μας....
Δεν κλείνω λοιπόν.
Τίποτα δεν έγινε μαντάρα περαστικέ...
Ο Ναυαγός σώζεται απο μια ξαφνική βροχή, που σκορπά ζωή τριγύρω του και υφίσταται μόνο ώς ένοικος στο γαλάζιο αυτής της χώρας που τόσο τον πληγώνει.
Αυτή την φορά τραγούδι τέλους δεν υπάρχει.
Τα Ξύλινα Σπαθιά μου το δάνεισαν, όπως και τον τίτλο. Συχνά μου χαρίζουν μελωδίες τους που με συντροφεύουν στις όμορφες στιγμές στα ταξίδια μου, στις ονειροπολήσεις μου... στις ώρες που γράφω, όπως τώρα με το immortal story...
Σ'ευχαριστώ Βροχούλα μου, που την Τετάρτη μου είπες πόσο λυπήθηκες που έκλεισα. Μια ακόμα πνοή δική σου...
Ok λοιπόν, δεν κλείνω και καταχωρώ ξανά, παραφράζοντάς το, κάτι που είχε γραφτεί για εσένα στις 13-6-08
Ένας βλαμμένος κρεμασμένος στο μπαλκόνι σου
Φαντάσου έναν βλαμμένο στο μπαλκόνι σου
Κρεμασμένος σ'αυτό,
περιμένοντας εσένα...
περιμένοντας να σου χαμογελάσει...
περιμένοντας να σ'αγκαλιάσει...
Να'ναι εκεί όλες τις ώρες της ημέρας... όλες τις ημέρες του χρόνου...
Να σου πεί ένα πανέμορφο και χαρούμενο καλημέρα...
να σου ευχηθεί καλή ξεκούραση...
να σου κάνει παρέα την ώρα του καφέ...
να σου σιγοτραγουδήσει ή να σφυρίξει την μελωδία που αγαπάς...
να αφεθείς στην αγκαλιά του, κι αυτός να σου χαμογελά.
Να'ναι εκεί σε όλες τις στιγμές τις ζωή σου
Κρεμασμένος...
στο μπαλκόνι σου...
περιμένοντας να σου χαμογελάσει...
Να'ναι η συντροφιά στις πρώτες σου βόλτες...
η βοήθεια όταν μπουσουλώντας καταφέρνεις να φθάσεις στα "άκρα"...
...αυτός που σε βοηθά να σηκωθείς στα δυό σου πόδια.
Να σου χαμογελά όταν μοιράζεσαι τα μυστικά σου...
Να γελά με τα πρώτα αστεία σου...
με τις πρώτες ερωτικές ιστορίες μαζί του...
Να χαμογελά στην αγαπημένη σου παρέα... στους φίλους σου
Φαντάσου έναν βλαμμένο στο μπαλκόνι σου,
να είναι εκεί και να σ'αγκαλιάζει,
όταν δάκρυα κυλούν στο προσωπό σου...
όταν κοιτάς τ'αστέρια...
όταν κάνεις όνειρα...
Να'ναι εκεί και να χαμογελά,
όταν έρχεται η άνοιξη και φορά τα χρωματιστά του υφάσματα...
και αυτός... όπως όλη η φύση...
όταν το καλοκαίρι τον δροσίζεις παίζοντας με τα νερά στο μπαλκόνι σου..
όταν το φθινόπωρο τον χτυπάνε οι πρώτες όμορφες σταγόνες βροχής...
να γελά ακόμα και όταν τον χτυπά η παγωνιά του χειμώνα.
Φαντάσου έναν βλαμμένο στο μπαλκόνι σου
Κρεμασμένος σ'αυτό, περιμένοντας εσένα...
Να ζεί για εσένα, να γελά για εσένα...
Να σου μιλά, να σου τραγουδά...
Να σε φιλά, να σ'αγκαλιάζει...
Να είναι αυτός που σε βοηθά να σηκωθείς στα δυό σου πόδια...
Να ζείς και εσύ μ'αυτόν, να γελάς σ'αυτόν...
να του μιλάς, να τραγουδάς...
να τον αγκαλιάζεις...
να τον αγαπάς.........
Κρεμασμένος σ'αυτό,
περιμένοντας εσένα...
περιμένοντας να σου χαμογελάσει...
περιμένοντας να σ'αγκαλιάσει...
Να'ναι εκεί όλες τις ώρες της ημέρας... όλες τις ημέρες του χρόνου...
Να σου πεί ένα πανέμορφο και χαρούμενο καλημέρα...
να σου ευχηθεί καλή ξεκούραση...
να σου κάνει παρέα την ώρα του καφέ...
να σου σιγοτραγουδήσει ή να σφυρίξει την μελωδία που αγαπάς...
να αφεθείς στην αγκαλιά του, κι αυτός να σου χαμογελά.
Να'ναι εκεί σε όλες τις στιγμές τις ζωή σου
Κρεμασμένος...
στο μπαλκόνι σου...
περιμένοντας να σου χαμογελάσει...
Να'ναι η συντροφιά στις πρώτες σου βόλτες...
η βοήθεια όταν μπουσουλώντας καταφέρνεις να φθάσεις στα "άκρα"...
...αυτός που σε βοηθά να σηκωθείς στα δυό σου πόδια.
Να σου χαμογελά όταν μοιράζεσαι τα μυστικά σου...
Να γελά με τα πρώτα αστεία σου...
με τις πρώτες ερωτικές ιστορίες μαζί του...
Να χαμογελά στην αγαπημένη σου παρέα... στους φίλους σου
Φαντάσου έναν βλαμμένο στο μπαλκόνι σου,
να είναι εκεί και να σ'αγκαλιάζει,
όταν δάκρυα κυλούν στο προσωπό σου...
όταν κοιτάς τ'αστέρια...
όταν κάνεις όνειρα...
Να'ναι εκεί και να χαμογελά,
όταν έρχεται η άνοιξη και φορά τα χρωματιστά του υφάσματα...
και αυτός... όπως όλη η φύση...
όταν το καλοκαίρι τον δροσίζεις παίζοντας με τα νερά στο μπαλκόνι σου..
όταν το φθινόπωρο τον χτυπάνε οι πρώτες όμορφες σταγόνες βροχής...
να γελά ακόμα και όταν τον χτυπά η παγωνιά του χειμώνα.
Φαντάσου έναν βλαμμένο στο μπαλκόνι σου
Κρεμασμένος σ'αυτό, περιμένοντας εσένα...
Να ζεί για εσένα, να γελά για εσένα...
Να σου μιλά, να σου τραγουδά...
Να σε φιλά, να σ'αγκαλιάζει...
Να είναι αυτός που σε βοηθά να σηκωθείς στα δυό σου πόδια...
Να ζείς και εσύ μ'αυτόν, να γελάς σ'αυτόν...
να του μιλάς, να τραγουδάς...
να τον αγκαλιάζεις...
να τον αγαπάς.........
...φαντάσου εμένα, δηλαδή, στο μπαλκόνι σου....
