...υπάρχει σ'ένα όμορφο κορίτσι.
Χαμόγελο το λένε κάποιοι,
ζωή τ'ονομάζω εγώ.
Την ζωή μου λοιπόν συνάντησα και εγώ, αιώνες πρίν, σε τόπους μακρινούς.
Μήνας Μάης φάνηκε να ήταν και διόλου σχέση είχε με αυτούς που ξέρουμε.
Σαν τους εξερευνητές χαμένων κόσμων βρέθηκα αντίκρυ της.
Τα μάτια θάμπωσαν εμπρός στα κάλη της ψυχής της.
Ο νούς έφθασε στα άκρα του ουράνιο θόλου για να μπορέσει να απολαύσει το εκπληκτικό δημιούργημα.
Η ανάσα στάθηκε περιμένοντας κίνηση της.
Το χαμόγελο αυτό αγάπησα... λάτρεψα το κορίτσι.
Ταξίδι υποσχέθηκα. Μεγάλο, ατελείωτο...
Οδηγό την αγάπη έβαλα και τις καρδιές μας πλοηγό.
Ένα φεγγάρι ο προορισμός, και μαγική η διαδρομή.
Συχνά άν δεν το'χω δίπλα μου, φαντάζομαι τον ήλιο στο πρόσωπο της.
Μα και σαν το κοιτώ, ουράνιο τόξο το βλέμμα της.
Συχνά το επισκέπτομαι, συχνά το αγκαλιάζω.
Μα ονειρεύομαι και την μέρα την τρανή...
τότε που οι αποστάσεις δεν θα προσδιορίζονται με έτη φωτός και ο χρόνος θα κυλά χωρίς βιάση, για να μας δίνει ώρες έρωτα.
Ο έρωτας παίρνει μορφή θεού... ζωή χαρίζει.
Το φιλί περίτεχνα σχέδια ζωγραφίζει στα κορμιά και τ'άγγιγμα μια δύνατη φλόγα γίνεται.
Η ματιά στον ορίζοντα των ματιών της βυθίζεται...
Η ύπαρξη της, η ομορφότερη εικόνα στην οικουμένη.
Η καρδιά της, το πολυτιμότερο αγαθό στην πλάση.
Η σκέψη της, βροχή καθάρια που τόσο αγαπά.
...όλα ξαναγεννιώνται...
...για Εκείνη...
Μας κοιτούν... ένα σώμα βλέπουν, ένα σκεπτικό.
Ταίριασμα μοναδικό.
Συμφωνία που είχε επιτευχθεί δεκάδες χρόνια πρίν και θέλησε τώρα στις μέρες μας να βρεί υπόσταση.
Στο είχα πεί... κάπου έχουμε συναντηθεί.
... ίσως σε κάποιο όνειρο...
