Σιωπή...Παντού...
Σαν οι μέρες που περνούν να κλείνουν τις σκέψεις όλων σε παλιά σιδερένια μπαούλα.
Κλειδωμένες...
Σαν τις παλιές βαριές ξύλινες πόρτες με τα μεγάλα μεταλλικά καρφιά που στέκουν σφηνωμένες στο χώμα των χρόνων.
Στατικές...
Σαν ένα ναυάγιο που έχει προσαράξει σε κάποια ακτή, αιώνες τώρα, περιμένοντας μια μεγάλη παλίρροια να το σπρώξει στον κόσμο που ανήκει...
Σαν να λείπει εκείνη η κινητήριος δύναμη, που έγραψε κάποια.
Περνώ καθημερινά απο γειτονιές, μά έχουν σταματήσει τον χρόνο τους μέρες πρίν.
Επισκέπτομαι εσένα... σιωπή...!
Σκαλίζω εμένα... τα ίδια...!
...σαν τα λόγια να σταματούν πρίν γεννηθούν...
