Ένας παράξενος αέρας με χτυπά στο πρόσωπο.
...αλλόκοτος.
Μα βρίσκομαι μέσα σκέπτομαι.
Πώς ?
...βρέχομαι.
Στάζω.
Το μυαλό δεν σταματά. Όπου κοιτάζει τρέχει.
...και ένας πόνος στο μέρος της καρδιάς.
Πολύ μετά.
...με τρυπά.
Και πονώ.
Θέλω να βάλω ένα τέλος στον πόνο.
Ενα φιλί.
Ένας έρωτας.
...ένα άγγιγμα.
Ένας ψίθυρος...
Μια σαρκική συνομιλία που κρατά ώρες.
Ιδρώτας...
Σεντόνια που καλοκαίριασαν νωρίς.
...βρέχομαι.
Στάζω σχεδόν.

Κούτες.
Πάλι...
...και πάλι μετά.
Κοιτάζω τα ήρεμα πρωινά νερά, την διαδρομή... το σημείο στα βράχια που αγάπησα, δίπλα στην θάλασσα... απο μακρυά πιά.
Δεν πρόφθασα να στο δείξω.
Δεν πρόφθασα να το επισκεφθώ.
Δεν το χρειάσθηκα... γι'αυτό.
Δεν είχα να γράψω κάτι, να δακρύσω για κάτι, να κρυφθώ απο κάπου, να αναπολύσω κάτι... να αναλογιστώ...!
Σαν να τέλειωσαν εκείνες οι στιγμές.
....!....!....
Αναλογίζομαι.
Στέκω και με χτυπώ. Τραυματίζω τον κόσμο μου. Πληγώνω την ζωή μου... το σύμπαν ολάκερο.
Παρασκευή το σήμερα.

Ένα ταξίδι εμπρός....