...ήθελα ηρεμία.
Την βρήκα μπροστά μου μετά την στροφή.
Η θάλασσα είχε κάτι γαλήνιο. Ατάραχη βρισκόταν στον κόλπο με τα φώτα του δρόμου, αυτά τα πορτοκαλοκίτρινα, να πέφτουν μέσα της και να της χαρίζουν την ομορφιά που της πρέπει. Κάπου στα ψηλά και το φεγγάρι έριχνε το φώς του, παρακολουθώντας κι αυτό μαζί μου, το αντιφέγγισμά του.
Εδώ σκέπτομαι βρίσκεται η ηρεμία. Πάντα μου δίνει στιγμές ψυχικής ησυχίας.
Έτσι και εχθές το βράδυ.
... το χρειαζόμουν...

Όλα κυλούν τόσο γοργά.
Όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα.
Όλα γύρω μου ανθίζουν... ο χρόνος, η φύση, η ζωή μου ολόκληρη.

Νιώθω κάποιους να με πιέζουν, άλλους πάλι να χαμογελούν και να χαίρονται.
Είναι στιγμές που βλέπεις κάποιους να σε απομακρύνουν απο κοντά τους...
Είναι στιγμές όμως, που βλέπεις και κάποιους άλλους, να σ'αγκαλιάζουν και να νιώθεις τον "μόχθο" ετών και την προσπάθεια εδραίωσης στον χώρο σου να ανταμοίβεται.

...είμαστε μια οικογένεια...
Δεν σας ξεχνώ... δεν μπορώ... δεν θέλω.
Είστε οι δικοί μου άνθρωποι.