Αυτό το πορφυρό του ηλιοβασιλέματος.
"Just a perfect day" στον Galaxy αυτή την ώρα.
Άνοιξα το μηχάνημα μόνο για ν'ακούσω τον σταθμό που αυτές τις ώρες μπορεί και σε ταξιδεύει κι εμεινα να γυρνώ απο σελίδα σε σελίδα.
Τούτο το βράδυ είναι το πρώτο που είναι έτσι... περίεργο. Έχει μια γεύση πρωτόγνωρη. Συνομιλίες δεν καλύπτουν κενά. Εικόνες η μια πάνω στην άλλη...
Περπάτησα πολύ πάνω στην αμμουδιά που στιγμές έμοιαζε ξεχασμένη.
Έφθασα στο σημείο που ενώνονται οι θάλασσες κι ήταν τόσο ωραία με τον ήλιο να ετοιμάζεται να κρυφθεί πίσω απο τα βουνά, κάνοντας τον ουρανό να φλέγεται.
Να δίνει χρώματα ερυθρά μέσα στο μπλέ του.
Το απόλαυσα.
Και στον γυρισμό μια βουτιά ίσα για ένα γειά στην σημερινή ημέρα που χανόταν...
Αύριο πάλι...
