Kι έσπασε στα χέρια μου μια πέτρα που κρατούσα και κομμάτια της πέσαν στη γη. Κάποια τρύπησαν τον φλοιό της. Χώθηκαν βαθιά. Φθάσαν, νομίζω, στο κέντρο της κι άφησαν κενό πίσω τους, αφήνοντας κι εμένα να αιωρούμαι.
Κι έμεινα να προσπαθώ να μιλήσω, να πώ οτιδήποτε και βγαίναν ασυναρτησίες, να προσπαθώ να γράψω και ότι έγραφα έσβηναν, να προσπαθώ να κοιτάξω και όσο κοίταζα, τόσο χάνονταν η ματιά.
Κι ένιωσα να σταματά ο χρόνος και να μένω πάνω απ’το άνοιγμα προσπαθώντας να κουνήσω τ’άκρα. Πλήρης ακινησία. Παντού. Αισθήσεις χαμένες, ώσπου...
...ώσπου το άνοιγμα γεμίζει νερό και η γη γίνεται θάλασσα και πλημμυρίζει αυτή και πλημμυρίζω κι εγώ και αλλάζω...
Η μιλιά γίνεται μουσική, η γραφή εικόνα και η ματιά ωκεανός.
Τα χέρια απλώνονται κι ακουμπούν το πρόσωπό της και το κορμί τυλίγεται απάνω στο δικό της. Και η μουσική που βγάζω ακούγεται παντού. Και η θάλασσα με σκεπάζει....και αναπνέω...και γελώ...επιπλέω, χαίρομαι και αγκαλιάζω και το γέλιο είναι ατέλειωτο και το φιλί ατέλειωτο κι αυτό...ζώ...
...μοιάζει όνειρο μέσα στο όνειρό μου...και θα’θελα να μη ξυπνούσα σήμερα, να ζήσω λίγο ακόμα...
Federico Aubele & Natalia Clavier - Este Amor
No comments:
Post a Comment