Και ζεί μέσα μου και θρέφεται
κι ανάβει την ώρα που πάει να σβήσει
και τρέχει τη στγμή που σταματά
κι ανεβαίνει κάθε που'ναι έτοιμο να πέσει
και ονειρεύεται κάθε που ξυπνά
και γεύεται καθετί το άνοστο
και πετά καθώς βυθίζεται
και γράφει όταν δεν έχει λόγο
και φωνάζει όταν σιωπά
και ανοίγει τα μάτια στον ήλιο
και κλέφτης γίνεται ονείρων
και ταξιδευτής φανταστικών πατρίδων
και νερό σαν σπάει
και αέρας στην έλλειψη ανέμου
και πέτρα σαν ψήνεται ο πηλός…
κι εγώ παρατηρώ.
"αυτό" είναι η δύναμή σου...
ReplyDeleteο ασσος που'χεις κρυμμένος στο μανίκι σου... η πανάκεια και η απάντηση σε όλα τα "γιατί" "πως" και "πότε".
Μη το φοβάσαι... μη το κρίνεις...
Αγκάλιασέ το... :)
Σ'ευχαριστώ.
ReplyDeleteΤο νιώθω...