Φαντάσου την γραμμή του θαυμαστικού σαν ένα ρόπαλο και την τελεία του, σαν το κεφάλι σου.
Τώρα φαντάσου την γραμμή να χάνει την ισορροπία του και να πέφτει...
Πονάς ή δεν πονάς ?
…πονάς.
Τι να κάνεις ? Να πάρεις μια γόμα και να σβήσεις το θαυμαστικό ? Όχι. Είναι σαν να σβήνεις όλη την πρόταση. Να το καταργήσεις ?... χρειάζεται. Να πάρεις τη πρόταση απ’την αρχή ? Αν το μολύβι είναι λειψό, πάλι στο ίδιο αποτέλεσμα θα φτάσεις...
Το μόνο που μένει είναι να στείλεις διάβημα διαμαρτυρίας στους εργολάβους των γραμμάτων και των στοιχείων να τα στεριώνουν καλά... και καλού κακού, φόρα κι εκείνο το κίτρινο καπελάκι των εργοταξίων.
...ευθύνη φέρουν και όλοι εκείνοι που περνούν από δίπλα και το χτυπούν, ενώ εκείνο μπορεί και να τους βοηθά καθημερινά... να τους χαιρετά, να τους αφήνει να ξαποσταίνουν, να συζητά μαζί τους, γιατί όχι και να δένουν και τον πολύχρωμο χαρταετό τους...
Deus - Nothing Really Ends
Λένε πως ο κύκλος δεν έχει αρχή και τέλος.
Ναι, όταν τον κοιτάς τελειωμένο.
Αν πας να τον κατασκευάσεις ?
* Όπου διαγράμμιση, βάλε ότι σκέφτεσαι...
παντα, οτι κι αν κοιταμε δεν ειναι ηδη τελειωμενο; ακομη και η προταση εχει τελειωσει για να φτασεις στο θαυμαστικο της..
ReplyDeleteοσο κατι ειναι στη δημιουργια του ακομη απλα ψευδεται εξαπτωντας τη φαντασια σου (!)
Δεν θα με βρείς σύμφωνο, αγαπητή. Για εμένα δεν ισχύει σ'όλα. Ίσως τα βλέπω με άλλη ματιά. Ίσως η απασχόλησή μου, δίνει την ευκαιρία έξαψης της φαντασίας, σ'ότι βρίσκεται στη γέννησή του. Και ίσως έχω κάτι να συμπληρώσω ακόμα και σ'εκείνα που θεωρούνται, απ'άλλους, τελειωμένα.
ReplyDeleteΘεωρείς τον κύκλο χωρίς αρχή και τέλος ? Μπορεί η πορεία τους να δείχνει προδιαγεγραμμενη, όμως πάντα υπάρχουν σημεία "έναρξης της μέτρησής του"
Και επειδή ο γραπτός μου λόγος, φορές, ειναι σαν τον πίνακα ενός ζωγράφου, φαντάσου τη ζωή μας σαν ένα κύκλο...
Εγώ λατρεύω τα αποσιωπητικά πάντως.....
ReplyDeleteΑφήνουν να εννοηθούν πολύ περισσότερα από τα θαυμαστικά-κολώνες !
Φιλιά!
Τα θαυμαστικά ήρθαν στο θέμα μου ως ιστορία. Αν προσέξεις κι εμένα αφήνω πάντα αποσιωπητικά (τρείς μόνο τελείες) γιατί οι φράσεις μένουν να αιωρούνται άλλοτε απο δισταγμό για τη συνέχεια, άλλοτε απ'το έντονο συναίσθημα της στιγμής.
ReplyDelete