I need air
Κλείνω πίσω μου...
Κατεβάζω την ζελατίνα του κράνους και σε μια τόσο δά μικρή στιγμούλα, φθάνω χιλιόμετρα μακριά. Σκέπτομαι τα πάντα όσο όλα περνούν απο μπροστά μου σαν εκείνες τις μπομπίνες απ'τα παλιά φίλμς που γύριζαν γρήγορα σε κάθε προβολή. Μπλέκονται μες στο κράνος μου σκέψεις, εικόνες, μελωδίες, φωνές. Φωνές που δεν ακούγονται στ’αυτιά μου αλλά μου σπάνε τα τύμπανα του εγκεφάλου.
Κατεβάζω την ζελατίνα του κράνους και σε μια τόσο δά μικρή στιγμούλα, φθάνω χιλιόμετρα μακριά. Σκέπτομαι τα πάντα όσο όλα περνούν απο μπροστά μου σαν εκείνες τις μπομπίνες απ'τα παλιά φίλμς που γύριζαν γρήγορα σε κάθε προβολή. Μπλέκονται μες στο κράνος μου σκέψεις, εικόνες, μελωδίες, φωνές. Φωνές που δεν ακούγονται στ’αυτιά μου αλλά μου σπάνε τα τύμπανα του εγκεφάλου.
Ξέρεις πως ειναι εκείνο το αίσθημα της προσομοίωσης μιας πτήσης ?
Που μοιάζει ελευθερία ?
Ηδονή ?
Θαρρείς πως ο κόσμος γύρω σου, ζεί σε μια άλλη διάσταση κι εσύ κινείσαι αντίθετα απ’αυτόν. Θαρρείς… να μη σ’αγγίζει καμμία πίεση… να παίρνεις μέρος σε αγώνισμα με αντίπαλο τον άνεμο και να τον νικάς, μιάς και στους ταπεινούς καθημερινούς αγώνες δεν μπορείς ν’ανταπεξέλθεις...
...και εκεί έρχεται η Ταπείνωση.
Ενα αίσθημα απόλυτης μείωσης.
Μια ζωή να προσέχεις τα βήματά σου και εκεί που λές “νατος ο δρόμος, τον περπατώ” να πέφτεις σε λακκούβα που σε βγάζει απ’την πορεία . Εκεί που μέρες πριν έγραφες “να θυμάμαι να προσέχω, μπλά μπλά μπλα” να ξεστομίζεις αδιόρθωτα και γελοία αποσπάσματα βλακείας...
Χαστούκια δέχεσαι ή με κάρτα πληρώνεσαι άνθρωπέ μου?
...πρέπει να ξυπνάς την ώρα της παρεκτροπής σου...
...πρέπει να ξυπνάς την ώρα της παρεκτροπής σου...
Ρεμπούτσικα
