Η μοναξιά, λέω...
...δεν έχει όνομα τελικά..
Γιατί της το’δωσαν και σε τι αποσκοπούσε, που οφέλεισε αυτή η βάπτιση ?
Και γιατί είναι τόσο “απαλή” ?
Έπρεπε να’χει αγκάθια γύρω της, να’ναι σαρκοβόρα και να ξεσκίζει στο πέρασμά της τα σωθικά σου, γιατί αυτο κάνει. Δεν χρειάζονται διευκρινήσεις ούτε πολλά λόγια. Λίγα. Ίσως μια λέξη, όπως και η μοναξιά, όπως και ο άνθρωπος ο μόνος.
... η μοναξιά δεν σ’αφήνει τελικά ούτε να εκφραστείς...
Πετάω μπροστά μου τις λέξεις που στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου. Ανακατωμένες. Τις τακτοποιώ φτιάχνοντας προτάσεις. Ολές έχουν συμπέρασμα σχετικό με την μοναξιά. Τις διαλύω και ξανα απ’την αρχή. Σχηματίζονται νέες προτάσεις με πορεία πάλι προς την μοναξιά.. Τις πετώ στο πάτωμα να σκορπιστούν κι εκείνες αντιδρούν μ’εικόνες κ’ενα ερωτηματικό. Τις διώχνω μακριά με τα πόδια και σκορπούν στον αέρα. Μοιάζουν μετέωρες πιά, αλλά πάλι έχουν την δύναμη να με υποτάσσουν. Θολωμένος απ’το ποτό και απ’την ήττα των δικών μου λέξεων, παραιτούμαι και αφήνω τις λέξεις στον ουρανό του σπιτιού μου, σαν σύννεφο που φέρνει μπόρα....
...είναι απο εκείνες τις στιγμές που γραπτό δεν υφίσταται...
Σκέπτομαι μήπως κατέβω στη θάλασσα και να φωνάξω.
Σκέπτομαι πάλι, πως λέξεις δεν έχω να φωνάξω. Αιωρούνται σ’έναν κόσμο σαν σε γυάλινη σφαίρα. Εγώ και αυτές. Την κουνάς και αιωρούνται μέσα της κι έπειτα ξάνα επάνω μου... μια αέναη εσωτερική πάλη με το ασυμβίβαστο...με την μοναξιά.
...ειναι απο εκείνες τις βραδυές που λείπουν όλα...
Me and my monkey, With a dream and a gun...
