Μια Δευτέρα διάβασα εμένα…

 

                                                                           Παυλίδης - Πέλαγος ΙΙ

 

Βάζω τον εαυτό μου σε λαβύρινθο, γιατί στον εύκολο δρόμο μοιάζω να χάνομαι και ψάχνω την έξοδο που περιμένει Εκείνη. Δεν είναι που δεν γνωρίζω τον δρόμο, είναι που και Εκείνη δεν βρίσκεται στο τέλος του…
 

Διάδρομοι με πόρτες κλειδωμένες και καθρέπτες φτιάχνουν ένα σκηνικό περίεργο και απόκοσμο. Στα μέσα κάποιου με κερνούν φιλιά, σε κάποιον άλλον, έρωτα, ζαλίζομαι απ’την μέθη και το μυαλό συναντά παντού Εκείνη... Και ο δρόμος πιο τραχύς. Και Εκείνη πιο ζωντανή. Και εγώ πιο ισχνός. Καθυστερώ. Θα περιμένει;

Στο τέλος, φοβάμαι, μην έχω χάσει τον εαυτό μου...

Σκέπτομαι μήπως ρίξω τον εαυτό μου στον πιο βαθύ ωκεανό. Μοιάζει τίποτα εκεί η διαδρομή’ δεν με φοβίζει μα ούτε και τα θαλασσινά τα πλάσματα. Με μια ανάσα θα γυρίσω τουλάχιστον δύο φορές την υδρόγειο στην γραμμή του Ισημερινού. Και αν στεριές βρεθούν μπροστά μου, έναν υδάτινο δρόμο θα βρω να τις διασχίσω. Και αν σε θύελλες βρεθώ, Εκείνη θα’χω στο μυαλό για να τις παλέψω.

Στο τέλος, εύχομαι, να μην έχω χάσει τον εαυτό μου...

...μόνο να περιμένει...

Και αν στιγμές χάνω την δύναμή μου, ειναι η εξερεύνησή σου που μ’εξαντλεί και η προσπάθειά μου να σε βρω. Και όταν από μακριά σε φωνάζω είναι σε λάθος χρόνο και λείπεις... και λύπης λόγια ζωντανεύουν, αποτυπωμένα στις γραμμές του μολυβιού μου.

Και αν στιγμές χαίρομαι που ακούω την ανάσα σου, είναι που η δική μου αφήνει την καρδιά μου ν’αναπνεύσει από σένα…

...μόνο άκουσέ με...

φωνάζω... τα γράφω σε τοίχους, στα σύννεφα… τα χαράζω στο πρόσωπό μου.

…κοίταξέ με... στα μάτια, βαθιά, μέσα μου.

...άγγιξέ με...

Θέλω να φυτέψω σπόρους σπάνιων πόθων, από ταξίδια μαζεμένους, για να συλλέξω έπειτα του κόσμου τα όνειρα’ να τ’αφήσω λεύτερα στον ουρανό όταν βρέχει να στάζουν στους ανθρώπους...

...νιώσε με...

Θέλω ενα ταξίδι στο διάστημα... πάντα το ονειρευόμουν.