Μα, κιμωλία ;

Σαν βγήκε ο ήλιος στις τρείς το μεσημέρι, ένα χαμόγελο δημιούργησαν οι σκιές των δέντρων στο δρόμο. Με μια κιμωλία κατέβηκα κι άρχισα γρήγορα να περιγράφω ενα πρόσωπό στ’οδόστρωμα, όπως εκείνη την ημέρα που το αντίκρυσα.

Απ’τα παράθυρα κοιτούσαν τον παλαβό, που με πάθος κουνούσε τα χέρια του...

Τα μάτια ήταν εντυπωσιακά και έμεναν σημάδια λάμψης στ’άσπρο τους σαν ο ήλιος τα φώτιζε. Τα μαλλιά δημιουργούσαν ρυάκια και γλιστρούσαν οι ακτίνες του…
...και αυτά τα χείλια... χαραγμένο το χαμόγελο πάνω τους...

Μα δεν πρόλαβα να το φωτογραφίσω... πέρασε αυτοκίνητο κι έριξε νερά...!...παντού...

...χάθηκες κάπου...

                                                                         Cayetano - Notre Dame