Και...

Και βρίσκεσαι σε σημείο που δεν μπορείς να μιλήσεις και ψάχνεις, σε μέγιστη ταχύτητα, να βρείς τι θα πείς και ο άλλος ακούει κάποιον να ψελλίζει και του δίνεις την εντύπωση πως δεν ξέρεις ποιος είσαι και αρχίζεις να φουντώνεις και αναρωτιέσαι τι έγινε μέσα σε λίγα δεπτερόλεπτα και αυτός να ρίχνει ερωτήσεις και τις θεωρείς άσκοπες, χαζές και άκαιρες και ψάχνεις να βρείς το γιατί και νιώθεις να σε κοιτούν οι πάντες και να σ’ακούν και οι τοίχοι και προσπαθείς να καλύψεις τα λόγια σου και εκείνα να γίνονται πιο τρανταχτά μπροστά στην αίσθηση ενοχής και οι εξηγήσεις που θές να δώσεις να μένουν μέσα σου και ο επεξεργαστής να δουλεύει στο 100% της μνήμης σου και η θερμοκρασία να φθάνει στα ύψη ενώ έξω είναι υπό το μηδέν και και και...
και λές “αχ βρε Ελενίτσα...”

Έτσι νιώθεις σε άξαφνο τηλεφώνημα που δέχεσαι στις 13:43