.... σαν έργο τέχνης

                                                                        Πλιάτσικας - Time for love

Ο χρόνος μετρά τις μέρες
Το ίδιο και εμείς, ή οι περισσότεροι απο εμάς
Τρέχουμε...
τρέχουμε να τον προλάβουμε αφήνοντας πίσω τον εαυτό μας
Τον προσπερνάμε, δίχως να του δίνουμε σημασία.
Το αποτέλεσμα είναι να χάνουμε πάντα σε κάθε αγώνα, στην γραμμή τερματισμού τον μεγάλο αντίπαλο μας. Τον χρόνο.
Μα η ουσία δεν είναι αυτή.
Έχουμε χάσει πρίν κάν δώσει ο αφέτης το σύνθημα.
Έχουμε χάσει την ζωή μας.
Αφήνουμε πίσω κομμάτια. Τμήματα που αποκόπηκαν στην πορεία μας.
Τμήματα που προσπαθείς να τα συλλέξεις με βιασύνη όταν κάποια στιγμή γυρίσεις και τα δείς σκόρπια στον χώρο.
Κάποια τ'αφήνουμε ηθελημένα.
Άλλα είναι θρύψαλλα και δεν συλλέγονται.
Άλλα πάλι έχουν μπερδευτεί με κάποια άλλα.... έχουν γίνει ένα με κάποια άλλα.
Έτσι θέλησαν. Έτσι "έπρεπε".
Δές'το σαν έργο τέχνης. Ορκισμένοι άγγελοι, ονομάζεται.

Κάποτε μπορεί να σταματήσουμε. Όχι γιατί κουρασθήκαμε.
Κάπου βρίσκεται μια ψυχή και σε βοηθά σ'αυτό.
Γνωρίζει.
Έχει χάσει και εκείνη στον αγώνα.
Αντέχει.
Αγαπά την παρουσία σου.
Αγαπά την ροή της ζωής και προσπαθεί.
Όπως εσύ. Όπως εγώ. Όπως όλοι μας.
.... σαν έργο τέχνης. Φλόγα ζωής, ονομάζεται.


Εσύ συνέχισε να ομορφαίνεις με την αύρα σου τον αέρα.
Εκείνον που αναπνέουμε.
Θυμάσαι μια ιστορία ή θές να στην ξαναπώ ;

Κάπου είχα διαβάσει κάτι λίγο άσχετο-σχετικό : Η νοσταλγία είναι διεγερτική γιατί ο άνθρωπος ποθεί την αιωνιότητα. Αν δεν μπορεί να την συναντήσει τραβώντας μπροστά, στρέφεται πίσω αναζητώντας την αρχή του. Διαισθάνεται πως μονάχα σπάζοντας το φράγμα του χρόνου, του μέλλοντος χρόνου και του παρελθόντος, ίσως να φτάσει στον χρόνο τον άχρονο και να ειρηνεύσει. Δίχως ελπίδα αιωνιότητας, καμιά ελπίδα δεν αντέχει για πολύ.