Σάββατο σήμερα

...μα τελικά το αναρτώ Κυριακή.

Της το είχα πεί...
Η πρώτη σταγόνα που θα πέσει στο πρόσωπό μου θα είναι η δική σου.
Μα σήμερα πρόλαβε και άγγιξε πρώτα το παμπρίζ του αυτοκινήτου πρίν βρεί εμένα.
Αυτό βέβαια δεν καθιστά ανίκανο την σκέψη να την θυμηθεί... της εύχομαι καλά τσαλαβουτήματα........

- Το φθινόπωρο μας βρήκε τελικά. Μας το έδειχνε μέρες τώρα.
Η θερμοκρασία έπεσε στις 11:00 το πρωί στους 13 βαθμούς, και εγώ σκέπτομαι πως βγήκα έτσι με το μπλουζάκι ?
Άνθρωποι με ομπρέλες. Πολλές ομπρέλες στους δρόμους λές και ρίχνει απόβλητα, και προσπαθούν να τ’αποφύγουν.
Λίγες οι χρωματιστές. Οι πιο πολλές κάποιο χρώμα σκούρο. Σαν να μην θέλουν να βγάλουν την μαυρίλα απο πάνω τους.
Και εκείνοι σκυθρωποί... μές τα προβλήματά τους. Άλλα ασήμαντα κι’άλλα σοβαρά.
Κάποιοι παραμιλούν. Κάποιοι είναι αφηρημένοι. Άλλοι προσπαθούν να προσποιηθούν. Υπάρχουν και κάποιοι με χαμόγελο στο πρόσωπο... παιδιά είναι. Παιδιά που δεν τους έχει πλησιάσει η διαφθορά και η “γλίτσα”.
Με το αυτοκίνητο μπορώ και παρατηρώ περισσότερα στους δρόμους, παρά με την μηχανή, αλλά χάνω την αίσθηση της ελευθερίας.
Τι προτιμώ λοιπόν ? Εικόνες που στην Αθήνα δεν είναι και τόσο όμορφες * ή αυτή την αίσθηση που και πάλι δεν ικανοποιεί , καθώς τα μάτια κοιτάν κάθε κίνηση του προπορευόμενου και όλων όσων προσπαθούν να σου κάνουν έκπληξη βγαίνοντας απο την κρυψώνα τους.
Η ζυγαριά ξέρω που γέρνει...
Το ξέρεις και εσύ που μου λές συνέχεια πρόσεχε.......

*Kάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν άσχημες εικόνες, μόνο άσχημες ματιές...!!!