ρυθμός

- Κι όμως εκείνη η ταλαιπωρημένη γνωστή κυρία με τα ευγενικά μάτια, σηκώθηκε να χορέψει το τραγούδι της, το Σαββατόβραδο που μας πέρασε, γιατί το ήθελε.
Και το έζησε με τον τρόπο της. Ησυχα. Όπως εκείνη ήξερε.
Έκλαιγε μέσα της καθώς κοιτούσε τους δικούς της ανθρώπους.
'Ετσι... γιατί αυτό ποθούσε.
Όπως και οι λατρεμένοι μου στα απτάλικα, γιατί στο νού τους είχαν την πατρίδα...
Όπως και'κείνος τότε που ζήτησε την κοπέλα της απέναντι παρέας, παρτενέρ σε κάποιο σκυλοτράγουδο, γιατί το ήθελε.
Την ήθελε εκείνο το βράδυ του '89, αν θυμάμαι καλά.
Χαρά ...
Του έδωσε την χαρά για λίγους μήνες, μόλο που εκείνος είχε αλλού την καρδιά του.
'Ετσι... γιατί αυτό ποθούσαν.

Τραγούδια, μελωδίες, στίχοι, φωνή, χορός, ρυθμός...
...ταξίδια ανθρώπων σ'αυτά.
Ποιό αγαπάς, ποιό ξεχωρίζεις ?
Αδύνατον να πείς...
Κάθ'ένα απο αυτά και μία θύμιση.
Κάθ'ένα απο αυτά κι ένα γέλιο, ένα δάκρυ.
Άλλοτε χαρούμενα, άλλοτε θλιμμένα.
Άλλοτε απαλά, άλλοτε σκληρά.

Μελωδίες που κάνουν συντροφιά σε κάθε στιγμή σου.
Τις ερωτεύεσαι όπως ερωτεύεσαι την ζωή.
Τις φυλάς στην καρδιά σου όπως εκείνους που αγάπησες.
Τις χορεύεις στα δικά σου βήμματα.
Τις τραγουδάς με το δικό σου χρώμα.
Tις πλάθεις, τις αγκαλιάζεις, τις χαρίζεις...

Ενα τραγούδι θέλησα να δώσω.
Ενα απο κείνα που έχουν βρεί θέση βαθιά μέσα μου...
...δεν με κοίταξες... δεν μου μίλησες...
μόνο μια κραυγή έβγαλες, και αυτή σιωπηλή να μη σ'ακούσω και φανερωθείς.