Μπορώ να πω, με σιγουριά πια, ότι το πνεύμα των Χριστουγέννων ούτε που μ'άγγιξε. Ούτε που πέρασε εφέτος απο μπροστά μου. Τις ημέρες που άπαντες γνωστοί στριφογύριζαν σε στράτες γιορτινές συνοδευόμενοι απο εξίσου γιορτινούς φίλους εγώ προσπαθούσα να φτιάξω το μέλλον κι έπειτα να προλάβω να κλείσω τα κενά της αποθυμιάς μου.
Ολα αυτά εξουθένωσαν το σώμα που κι αυτο με την σειρά του διαμαρτηρήθηκε βάζοντας φραγμό στις λέξεις.
Γυρίζω πίσω. Βλέπω κάλπικες στιγμές που πέρασαν μα και όμορφες που μείναν. Ετοιμασίες και γλυκά παραστρατήματα για μια εορταστική βραδιά που δεν έγινε.
Εύχομαι οι μέρες που θα κυλήσουν να μοιάσουν και να'ναι αληθινές, να μοιάσουν και να'ναι ζωντανές. Το γαλάζιο που "χάθηκε" στο πέρας των ημερών να σκεπάσει τον κόσμο μου και το λευκό να χαράξει τη ζωή μου.
Συμβουλή: Mέχρι να ξεμπλοκάρεις άσε τις κάλπικες στιγμές και πιάσε τις άτακτες σκέψεις...
ReplyDeleteΘαρρώ πως είναι κρίμα πια να μιαίνεις αλλο τούτο το χώρο... μέχρι να... και πάλι... τι λες?
Πρώτα απο όλα καλώς σε βρήκα!
ReplyDeleteΤο γαλάζιο ταξιδεύει σαν χρώμα...
Το λευκό, το καθαρό λευκό...πόσο μα πόσο κουραστικό!Μόνο σε ένα λουλούδι θα το άντεχα...όχι σε μια ζωή! Τι είναι η ζωή αν δεν έχει όλα τα χρώματα?
Και όπως λέει η ΛΙΑΚΑΔΑ...άσε στην άκρη τις κάλπικες στιγμές...καταχωνιασέ τες στα πιό βαθειά ντουλάπια του μυαλού...υπάρχουν τόσα όμορφα να σκεφτείς!
Καλό βράδυ Ναυαγέ :)
Ο χώρος αυτός έχει ζωή μέσα. Σκέψεις και καταθέσεις στιγμών ξεχωριστών, που μοιάζουν όλες να προσπαθούν να δραπετεύσουν για την κάθαρση μου.
ReplyDeleteΧρώματα βάζω ή μπορεί και να'βαζα, το λευκό ωστόσο έχει ιδιαίτερη θέση μέσα μου διότι το συνδυάζω με ευχάριστα θέματα της ζωής. Το γαλάζιο... η γή που γεννήθηκα, το χρώμα του απέραντου, του ορίζοντα και του νερού.
Για δές τώρα αυτα τα δύο πως ταιριάζουν.
Mα ένας χαρταετός με μόνο μπλε και άσπρο δε θα'ταν βαρετός και μονότονος...?
ReplyDeleteΣκέψου...