...!

Άραγε πως ειναι να δίνεις τέλος ?

Να πέφτεις με την μηχανή

και με ταχύτητα διακοσίων χιλιομέτρων

πάνω σε τοίχο

ή σε γκρεμό ?

...το νιώθεις ?

φοβάμαι τελευταία

Eξομοίωση ή ξεχαστήκαμε και βγήκαμε απ' το χάρτη

Κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα

και τα νησιά μας χαιρετούσαν μεθυσμένα

Μας τραγουδούσανε πουλιά παραδεισένια

ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία.

Μα ξεχαστήκαμε και βγήκαμε απ' το χάρτη...

...Ότι θα έρθω από μακριά και 'γώ σε λίγο,

ότι θα μείνουμε εκεί μαζί για πάντα

Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα,

θα λέω ψέματα πως δε θα ξαναφύγω...

Αύγουστος δίχως καλοκαίρι στην ψυχή.

Καλοκαίρι δίχως εμένα μαζί μου.

Χαμένες σκέψεις σε ατέλειωτα χιλιόμετρα.

Μέσα σε λίγες ημέρες το κοντέρ έγραψε μερικές χιλιάδες απο δαύτα, μα και πάλι το νού που τρέχει με ιλιγγιώδης ταχύτητα και δεν αφήνει τις σκέψεις ν'ανασάνουν μέσα μου, δεν τον έφθασε.

Έτσι και εγώ, αυθαίρετα, μάζεψα κάποιες και τις άφησα στην άκρη να περιμένουν...

Θα περάσουμε όμορφα ?

τι ειρωνεία ε ?

Κάθε καινούργιο που αγοράζεις

το κρεμάς στη καλύτερη θέση της καρδιάς σου

πετώντας στην κυριολεξια

όλα τα προηγούμενα

και ξεχνώντας πανεύκολα τις στιγμές σας.

Αρρώστεια στη ψυχή

μικροί, προβληματικοί απατεώνες

που αρέσκονται να μοιράζουν τις σαπισμένες σκέψεις τους,

δίχως να τολμούν να δείξουν το αληθινό πρόσωπό τους.

Θάρρος χρειάζεται η απογύμνωση

και η δήθεν και κάπως κουλτούρα που κουβαλάει ο καθείς μας...

Ασέλγεια στη ψυχή

Ένα ολόκληρο έτος για λίγες ημέρες.

Κουράζεσαι να τις φθάσεις.

Όνειρεύεσαι...

Σχεδιάζεις...

Ενας λάθος υπολογισμός και ενδέχεται να τις χάσεις.

Δεν υπολογίζεις τα απρόοπτα...

Τα ξεχνάς...

...κι έρχονται οι ημέρες...

και τα απρόοπτα...

Barbara Luna

Η ζωή, είπε η Barbara, είναι δώρο.

Ένα δώρο πολύτιμο.

...και ο έρωτας το ίδιο.

Σε κάνει να πετάς.

Εδώ ορίζοντας

Το βιονικό μου χέρι

Ανασύνταξη και αναγέννηση ζωής...

Ανάσυρση και ανασύσταση πνοής...

c(L)opy paste

Το πολύ οικείο στο τέλος σκλαβώνει

και η υπερβολική ασφάλεια υπνωτίζει...

Εσωτερικός μετανάστης ζωής

ο μικρός μάυρος μπούμπης

μόνο ο τρελός ήρθε, μίλησε και είπε 

πως το σπίτι που βλέπω στα όνειρά μου

υπάρχει...

ότι υπάρχει ο δρόμος που οδηγεί εκεί

δίπλα απ'τη θάλασσα

και ότι το κορίτσι στη φωτογραφία

υπάρχει

ότι είναι ωραίο το πρόσωπό της έτσι όπως φαίνεται 
κάθε φορά που αστράφτει

mea culpa

κατακριτέα όσα με παρρησία λέγονται ;

εσύ πιστεύεις ?

πιστεύεις στην αιώνια αγάπη ?

στα λόγια ?

στις όμορφες λέξεις ?

στο μαζί ?

Μην απαντήσεις, σε δόλο θα πέσεις.

Χρόνος αέναος

Γνώση δεν διαθέτω

μα ένα τρίτο μάτι που βλέπει εκεί έξω...

Κατρακυλάω μέσα στον ύπνο μου σα βράχος

αντικειμενικός κόσμος

Η επιθυμία

συγχέεται με το στοχασμό

και γίνεται πραγματικότητα...

Η πραγματικότητα έπειτα
γίνεται έρωτας
κι ο έρωτας εθισμός...

Βροχούλα

Η βροχή, λένε Μικρό μου,
ειναι ευεργητική όταν κυλά ομαλά στη ζωή μας.

Τη μπόρα φοβάμαι

και το χέρι που υποβόσκει... 

Βροχοποιός

δεν ξέρω
νομίζω πως δεν θα κουράσω άλλο τον χώρο μου
έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά στη προσπάθειά του να δίνει πάντα λύσεις στα αισθήματα μου...
μάλλον θα αφήνω τα σημάδια μου σε κάποια άλλη γειτονιά αυτού εδώ του κόσμου.

                                                                                     Όλα σε θυμίζουν...

μονο η καρδιά και η ψυχή μου ξέρει το μέγεθος του πόνου

κανείς άλλος

...δυστυχώς, εσύ πια, δεν μπορείς να με νιώσεις

κοιτάς λοιπόν τον καθρέπτη σου και τον ρωτάς τι ειναι το πιο δύσκολο.
Να το ζείς και να πονάς
ή να πονάς δίχως να το ζείς ?

                                                                           Θηβαίος - Δεν είμαι άλλος