Απόγευμα Σαββάτου.
Μ'ένα μυαλό ανισόρροπο,
με μάτια παράφορα,
μ'ένα τέρας να χτικιάζει τη μοναξιά μου και λόγια που εξόριστα τ'ονόμασα
να προσπαθώ να προσπερνώ τοίχους θεόρατους
και να χτυπώ σε βράχια αλλόκοτα και απρόσιτα μαζί με κύματα της φαντασίας μου δημιουργήματα.

Πως ξεγελιέται το δύσκολο και φαίνεται τόσο εύκολο ?
Πως ξεγελιέται το κλάμα και φαίνεται γέλιο ?
...ή γελοίο... ?
Πως γελιέται μια κρύα ημέρα στην απίστευτη ζεστασιά ενός ήλιου ?
Πως μια τόσο κοντινή απόσταση πολλές φορές μοιάζει ναυάγιο στην απεραντοσύνη ?

Κοίτα στα μάτια τον καιρό,
πές του τα δικά σου, τα ιδανικά σου, του κόσμου σου τα θέλω.
Τον ουρανό κοίτα. Δείξ'του αγγέλους και διαόλια. Αστραπές μα και γαληνεύματα.
Στο απέραντο εστιάσου... στης γής την καμπούρα και στου ορίζοντα την ράχη.
Ψυθίρισε με όλη την δύναμη της ψυχής σου τα σ'αγαπώ σου. Κόψε όποια νήματα σε κρατούν και απόλαυσε το.
Μη στέκεσαι ακίνητη και ριζωμένη...
Βρες την πυξίδα σου... το αστέρι σου
...χαμογέλασε...