Χιλιόμετρα

…κάθε λογής χρώμα στέκεται στα δέντρα. Φθινόπωρο είναι άλλωστε.
Κάποια παραμένουν πράσινα κάποια έχουν αυτό το περίεργο καφεκοκκινοπορτοκαλοκίτρινο που ορίζει την αρχή μιας νέας κύησης . Έλατα σχεδόν παντού. Το ίδιο και τα νερά, ολοκάθαρα, παντού... και γέφυρες, διάσπαρτες γέφυρες, πέτρινες, μετταλικές, από μπετόν.
Λιγοστά κάστανα πεσμένα πάνω σε ξερά φύλλα. Σπίτια κρεμασμένα σε πλαγιές. Στέγες άλλοτε κόκκινες κι άλλοτε αυτό το σκούρο γκρί της πέτρας.
Σχεδόν σε κάθε στροφή κι ενα αξιολάτρευτο ζωντανό. Ρεμβάζουν θαρρείς. Ελεύθερα... μόνη παραφωνία εμείς.
Αφήνεις τα γνωστά και στρίβεις σε κάθε άγνωστο. Κάπου κατεβαίνεις και κάπου ανηφορίζεις. Ψάχνεις. Κοιτάς τις ομορφιές που κρύβονται σε κάποια στροφή.
Έτσι ειναι η φύση.
Κι αν περπατάς ταιριαστά μ’εκείνη και βλέπεις ότι κοιτά κι αγαπάς ότι θαυμάζει κι τραγουδάς ότι ψιθυρίζει και χαζεύεις ότι την μεθά, τότε τα πάντα γύρω θα’ναι μια ατέλειωτη φθινοπωρινή εικόνα που μόλις ζωγράφισες μαζί της.

Με μυαλό ξεκούραστο και με εικόνες διάχυτες γύρισα ξανά σε μέρη γνώριμα. Γέμισα τα μάτια με όμορφες στιγμές, χρώματα που δεν αποτυπώνονται σε κανένα χαρτί μα ούτε και σε λόγο… μόνο μένουν μέσα μας και σιωπηλά γλιστρούν εμπρός μας για να θυμίζουν τις φετινές τούτες ημέρες.


Για δές. Ακόμα κι η Αθήνα φαίνεται διαφορετική. Έχει μια αρχοντιά που χρόνια κρύβοταν απο εμένα. Εχει τις δικές της γωνιές που στέκουν αιώνες τώρα εμπρός μας...