Παρασκευή 9:30
Σε μια στιγμή μπορούν τα πάντα να έρθουν ανάποδα.
Μέχρι κι ο πλανήτης βλέπεις να γυρνά αντίστροφα.
Τα μέσα σου αρχίζουν να βγαίνουν έξω και το μυαλό να προσπαθεί να βρεί διέξοδο μήπως και υπάρχει κάποια λογική εξήγηση. Δίνεις συνεχώς άλλοθι μήπως κάπου κάνεις λάθος αλλά...
Μάταια.
Τίποτα δεν συμβαδίζει.
Βάζεις κάτω τις λέξεις, τις τακτοποιείς αλλά τίποτα.
Σπάστα και ρίχτα λές. Τις ανακατεύεις για να τις ξαναβάλεις σε τάξη αλλά πάλι δεν βρίσκεις την άκρη.
Δεν θές να φθάσεις σε αυτό που σου δείχνουν. Αρνείσαι.
Ξυπνάς ένα πρωινό και βλέπεις τον κόσμο σου να γκρεμίζεται. Νιώθεις αυτό που ζείς να’ναι οφθαλμαπάτη. Νιώθεις αυτά που άκουγες τόσο μακρινά. Περνούν μπροστά σου στιγμές “περίεργες” που τις ξεπερνούσες...
Αντίφασις.
Θέλεις μαζί να κάνεις τα πάντα και ταυτόχρονα μοιράζεις τα λόγια σου.
Και ξαφνικά ένα τηλεφώνημα σου δίνει τη λύση. Για μια ακόμη φορά ακούς αυτά που αντιλαμβάνεσαι.
Η λύση είναι αυτή που φοβόσουν. Πικρή.
Μα γιατί ? Ποια η αφορμή, ποιος ο λόγος ? Γιατί ?
Και τώρα πώς ?
Πικραίνεσαι και το μυαλό τρελαίνεται. Θυμίζει το saw που προσπαθείς να ξεφύγεις ξεσκίζοντας τις σάρκες σου μόνο και μόνο για να ελευθερωθείς... για να βρεθείς κοντά στο άτομο που αγαπάς.
Πιστεύεις τα λεγόμενα μα σαν κάτι μέσα σου σε καίει και σε κρατά σ’απόσταση.
Πόσο εύκολο είναι το αληθινό σ’αγαπώ ?
Ε ?
Πόσο εύκολα μοιράζουμε αισθήματα ?
Προδόθηκες.
Και το’ξερες πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Το ξέχασες μπροστά της ή έδωσες παράταση σ’αυτό που πίστευες δίχως να περιμένεις την γρήγορη άφιξή του ? Ήξερες πως είναι αντίθετο στην φιλοσοφία της και το πίστεψες.
Μήνες τώρα έβλεπες να απομακρύνεται αυτό που είχες δίπλα σου μα ρώταγες και οι απαντήσεις τελικά ανούσιες και ψεύτικες.
Τώρα πώς ?
Τι ?
Πονάς.
Αμέτρητες πληγές ανοίγουν έξαφνα στο κορμί και σκουλήκια σου ρουφούν το αίμα.
Ζαλίσεσαι και λιώνεις.
Πονάς.
Σέρνεσαι. Τέρατα ολούθε στήνουν χορούς και γελούν για το πλήγμα που κατάφεραν. Σου χτυπούν το κρανίο με αμέτρητα σφυριά και νιώθεις κενό... και ένα κώμα.
Με εξωπραγματική ταχύτητα σκέπτεσαι χωρίς σκέψεις...
Άραγε τι ?
