2.10.11

in the past

Φοβάμαι τα μεγάλα παράθυρα
…και τις μεγάλες προσδοκίες.

Λόγια υπερθετικά.
Λίγο πρίν στον χρόνο
...όπως τώρα.

Εγω κι εσύ...

Οχι δεν αναπολώ.
Έπαψα.
Σκοτώνει το παιχνίδι της αναθύμησης.



                                                       Διάφανα Κρίνα - Τελευταίος σταθμός

2 comments:

  1. ...όμως αυτα τα ίδια λόγια βρέθηκαν κάποτε μέσα μου. Ανεμοσκορπίσματα θαρρείς οτι ειναι. Η μαγεία μου χάθηκε κι αυτή στον χρόνο. Σε όλους χρωστά η ζωή όπως και σ'εμάς κάποτε. Ισως σε μια προηγούμενη όμως και απο λάθος έπεσε σε πλάνη στην συνάντηση τούτου του αιώνα. Λάθος χρόνος ?

    Να προσέχεις τα όμορφα.

    ReplyDelete
  2. "Το νου σου στα όμορφα Ναυαγέ"...

    Η ζωή μερικές φορές ξεκινάει απο την αρχή απο το σημείο που αφέθηκε να περιμενει...

    ReplyDelete