γελάω...
τα ίδια λόγια, οι ίδιες εικόνες, σε πιο φρέσκια version. ΤΑ ΙΔΙΑ
Δες πιο πίσω. Όλα μαγικά. Τα ίδια λόγια ερωτευμένων ανθρώπων, μέχρι....
μέχρι να'ρθει κάποιος άλλος να στα πεί ίσως πιο όμορφα ίσως με περισσότερη σάλτσα, ίσως με διαφορετικό τρόπο απ'ότι τόλμησα και σου'πα σ'αγαπώ. Θυμάσαι ? Σ'αγαπώ, όχι σ'αγαπάω. Σου είχε κάνει εντύπωση ο λόγος μου. Έπειτα ο τρόπος που κλειδώναν τα κορμιά μας, έπειτα το βλέμμα μας, η ματιά μας.
Μη νομίζεις φίλε ακροατή και συνοδοιπόρε, ο έρωτας τις ίδιες αντενδείξεις έχει στον άνθρωπο. Στο μόνο που διαφέρει ειναι ο χρόνος ίασης του καθενός. Και ξέρεις κάτι ? Εγώ ζώ ακόμα στον λήθαργο αυτού του αισθήματος. Ακόμα πονώ για κείνη σε κάθε της πόνο, κι ας μη καταλαβαίνω, άλλωστε ποιος καταλαβαίνει την σύντροφό του...
Μα απόψε πόνεσα πιότερο απο ποτέ. Πίστευα πως είχα εμμονές πως ήταν τέρατα που μου ζωναν στη φαντασία μου. Και εδώ γελώ. Τέρατα υπάρχουν στα παραμύθια σκέπτομαι. Ευτυχώς δεν έτυχε στους τόσους μήνες να τα συναντήσουμε μαζί. Μόνος πολεμούσα. Και τελευταία γίνονταν ψηλότερα, περισσότερα και δυνατότερα. Εσυ είχες να ασχοληθείς με κάτι πιο ευγενικό. Αυτά δεν ειναι για γυναίκες.
Μια ζωή μου έμεινε ακόμη στο παιχνίδι. Θα διεκδικήσω το υπόλοιπό μου μέχρι να στερέψει η κόκκινη γραμμή στο κάτω μέρος του μόνιτορ. Θα το παλέψω έως ώτου βγούν όλοι οι ηθοποιοί στο σανίδι για το χαιρετισμό τους. Έως ώτου έρθει το τελευταίο σου φιλί στο στόμα μου. Ίσως διεκδικήσω ξανά το βραχιόλι του χεριού μου.
Μα πως μπορούν όλα να έρθουν στο μηδέν ? Πως μπορούν ξαφνικά όλα να ξαναγίνουν λαμπρά στον ουρανό ? Πως μπορώ να χάσω τα όμορφα τοπία των ματιών σου ? Τη χαζομάρα στο πρόσωπό σου ? Το γέλιο σου, το χαμόγελο που κέρδισε τη καρδιά μου ? Πως μπορείς να παίζεις με αυτή ? Πως μπορείς έτσι να ξεγελιέσαι?
Θές να το ζήσεις ? Ζήσε το. Εμπειρίες μαζεύεις. Μα σκέψου πως αρχίζει ενα παραμύθι και πως ξαφνικά μπορεί να τελειώσει με εκείνον ν'αναζητά ακόμα τη αγάπη που συνταξίδευσε στη πορεία του. Συνήθως δεν ειναι μακρυά. Εκει στέκει και περιμένει.
Δεν καταλαβαίνεις...
Εγω ? Εγώ δεν καταλαβαίνω ?
.................................!
.................................!
Διάβαζα κάθε μέρα τα σημάδια σου. Εμμονές... σαχλαμάρες, όλα ενταγμένα στο θολό τοπίο των ημερών. Όμως απ'την άλλη υπήρχαν και τ'άλλα που φώναζαν τ'όνομά σου. Κάτι σε βροχή μου ακούγονταν. Οοοοχι Βροχούλα. Όοοοχι δυνατές κραυγές αγάπης. Απλές λέξεις ανάμεσα σε σκόρπιες προτάσεις. Μόνο ένας βλάκας σαν τον υποφαινόμενο θα φώναζε τόσο δυνατά. Γιατί ? Για να υπάρχει δεδομένο ? Ε ?
Πάρε να χεις τώρα. Run Χρήστο, run. Τον πούλο κι ας στη μαμά σου...
Δεν ξέρω.
Δεν μπορώ να σκεφθώ. Εχω υπερβεί τον εαυτό μου. Αντέχω όμως. Φάνηκε και στα χτυπήματα της καρδιάς. Φάνηκε την ώρα που προσπαθούσε να βγεί απο μέσα μου, να φύγει, την ώρα που χτυπούσε περίπου 625 φορές το ένα δέκατο του δευτερολέπτου. Να πάς που βρε ηλίθια ? Τώρα ευτυχώς έπεσαν στουςς 258 χτύπους. Ξέρεις, μέχρι εχθές ήθελα να φύγω ταξίδι με την μηχανή. Μακρυά. Να τρέξω χιλιόμετρα με αυτή. Μα τώρα δεν μπορώ. Μου φαίνεται τόσο βαριά που δεν μπορώ ούτε στη σκέψη να ανέβω πάνω της. Ήθελα τόσο... και τώρα τίποτα.
Κοιμάσαι. Εγω ίσως όχι. Δεν με νοιάζει.
Ας κουρασθώ.
Ας χτυπήσω το κεφάλι μου πάνω στο γραφείο.
Ας πεθάνω.
Ας λείψω απ'τα όνειρά σου. Ξέρω πως κάποτε έζησα μέσα σ'αυτά.
Ξέρω πως μου ειναι σκληροί οι εφιάλτες, πιά.
Θέλω να σε φιλήσω μα φοβάμαι μη σε ξυπνήσω. Θέλω να ξαπλώσω δίπλα σου μια ακόμη φορά πριν βρεθεί κάποιος άλλος να σε πάρει.
Λυπάμαι που εγω δεν μπόρεσα να σε κάνω βόλτα στη παραλία. Ήξερα πως δεν σου άρεσε...
Δεν μπορεί άλλο η καρδιά απόψε. Ζητά κάπου διέξοδο να βγεί ρε γαμώτο.
Πονά εκει μέσα......................................................
Σε θέλω..............................................
