Λόγια σοφά ακούγονται πολλά.

Όλα καλογραμμένα και όλα ειπωμένα με πλήρη επίγνωση στον αναγνώστη ή στον ακροατή.

Το παραμύθι ξαφνικά γίνεται κρύο και άγριο και ψάχνει μια νέα αρχή με τους ίδιους πρωταγωνιστές στον ίδιο ρόλο. Εφικτό ? Εννίοτε μπορεί. Άλλοτε πάλι καταληγει στο ίδιο σημείο που έδωσε τότε το σήμα ο αφέτης και σκέπτεσαι πως απο εδώ έχεις ξαναπεράσει και μπαίνεις σ'ένα φαύλο κύκλο που μόνο σκοπό έχει την εξόντωσή σου.

Γιατι τα γράφω ? Έλα μου ντέ. Τελευταία γράφω και φαμφαρολογώ άσκοπα. Δεν αφορούν κανέναν και δεν ακουμπούν κανέναν. Άλλωστε για να βγούν απο μέσα μου τα τακτοποιώ ακατάστατα εδω μέσα. Ετσι όπως πέσουν, χωρίς σειρά χωρίς σύνταξη. Τελευταία αυτα που γράφω αναφέρονται σε Εκείνη που αγάπησα, χρόνια τώρα, και συνεχίζω να την ερωτεύομαι καθημερινά. Τελευταία γράφω γιατί τα λόγια μου δεν φθάνουν στο μυαλό της, σαν κάτι να την κυριεύει. Σαν κάτι μέσα της να θέλει μα να μη μπορεί. Να αγαπά και να το πνίγει στα σωθικά της. Τελευταία τα λόγια πήραν την μορφή καταράκτη και πέφτουν απο ύψος ουράνιο με τόση δύναμη που σπάει κάθε βράχο που βρίσκεται στο διάβα της. Τελευταία... πόσα πράματα γίνονται τελευταία.

Σήμερα κάποιος πληγώθηκε και έφυγε δίχως αντίο, δίχως φιλί και δίχως ούτε μια ματιά. Λυπάμαι. Τι σου είναι ο έρωτας ε ? Σκληρός πολλές φορές. Δεν τον έχεις και τον ψάχνεις. Τον βρίσκεις και πονάς. Και πονάει πολύ φίλε μου. Δεν ξέρω αν στην γέννα ειναι χειρότερα πάντως αυτός πονά αβάσταχτα. Και δεν πέρνει ούτε επισκληρίδιο ούτε τίποτα. Και κρατάειειειει ούουου. Άνετα κρατά μέρες, μήνες ακόμα και χρόνια. Υπερβολή θα μου πείς. Καλά. Πέρνα μια βόλτα απο'δω να σου ψιθυρίσω τι ειναι ο έρωτας. Έρωτας ειναι η γή ολάκερη και με τον ουρανό μαζί. Οι πλανήτες και το σύμπαν του καθενός μας. Έρωτας ειναι μια βόλτα στο φεγγάρι που σου'ταξα σε στιγμές "αδυναμίας και υπερβολής". Δυστυχώς δεν τα κατάφερα γιατί δεν μπόρεσα να κλείσω θέση στο επόμενο διαστημόπλοιο. Συμπάθα με. 'Ομως αν θες να δείς την γή απο ψηλά κοίτα μέσα στα μάτια μου... μόλις σε κοίταξα.

Βροχούλα που αγριεύει γίνεται βροχή και το υλικό της σκληραίνει σε σημείο που σ'ακουμπά και σε τρυπά. Μα κι εκείνη πονά. Δεν ειναι εύκολο να πέφτεις σε σώμα που δεν καταλαβαίνει απο τέτοια. Καθόλου. Και το καταλαβαίνω κούκλα μου αλλά τι μπορώ να κάνω ? Δεν ξέρω. Όλα φαίνονται διαφορετικά. Έχεις ας πούμε εκείνο το ενα απο τα τρία μήλα που μας έλεγαν στο δημοτικό ότι το πήρε η Αννούλα. Εχει πάρει την πρωτοβουλία και σε έχει επιλέξει να τό φυλάς και δεν το τρώς γιατι ειναι όμορφο γυαλιστερό και απο μέσα ζουμερό. Στο εξής ονομάζεται Νο1. Το κρατάς το προσέχεις το βάζεις σε σημείο που θα το κοιτάς όλη μέρα, καυχιέσαι γι'αυτό και δεν αφήνεις κανέναν να το πληγώσει και να του τρυπήσει τη σάρκα, ώσπου μια ημέρα καταλαβαινεις ότι κάποιο άλλο είχε κι εκείνο την πρωτοβουλία να έρθει σ'εσένα και κάθεται δίπλα στο Νο1 ενα παρόμοιο λοιπόν, εξίσου όμορφο και ζουμερό -στο εξής Νο2- και ξαφνικά πέφτουν όλα τα φώτα πάνω του. Πως να μοιράσεις το ενδιαφέρον σου και στα δύο. Σίγουρα αν μετρήσεις τις ματιές κάποιο θα έχει πάρει παραπάνω και μη μου πείς ότι δεν στο έχει ζητήσει το Νο 2 και μονίμως το πρόβλημα το έχει το Νο 1 που ξαφνικά βρέθηκε να διεκδικεί κάθε σου ματιά ? Άσχετο ε ? Ηθελα πολυ να βάλω κάπου την μικρή Αννούλα. Αυτο ειναι ο έρωτας, κτητικός. Δεν σ'αφήνει να κάνεις ρούπι. Και αυτο που λένε ότι ειναι τυφλός δίκιο έχουν και σε αυτό. Εχει τόση τύφλα που τρακάρει μονίμως κάπου που σου φέρνει πόνο.

Μα σταματώ εδώ γιατί η βλακεία απόψε σταμάτησε στον χώρο μου.

Να ξέρεις μικρό μου πως η βλακεία πάρα πολλές φορές σώζει. Φάρμακο μπορεί να ειναι στη πληγή. Βάλσαμο στον πόνο...