Το φάντασμα απο το παρελθόν

Με αφορμή ένα ξεχασμένο παλιό τραγούδι θυμήθηκα στιγμές που έχουν μείνει και συχνά επισκέπτονται το νού.

Θυμήθηκα την παρουσίαση αυτού του δίσκου –βινύλλιο- το 1994, μέσα σε κάποιον χώρο στο παλιό, τότε, μισογκρεμισμένο κτίριο του Φίξ στην Πατησίων. Χειμώνας. Τίποτα το χλιδάτο. Ελάχιστα άτομα. Στο όρθιο. Πίσω μας οι νέοι τότε, Πύξ Λαξ. Επάνω Καρατζόλη, Παλαμίδας, Μάλαμας. Ατμόσφαιρα ξεχωριστή, διαφορετική απο τα στημένα πάρτυ ή συναυλίες.

Θυμήθηκα το 1983 στο ΟΑΚΑ όπου ο Νταλάρας έκανε ρεκόρ προσέλευσης κόσμου, νομίζω, με δυο συνεχόμενες συναυλίες και με την παρέα να γυρίζουμε σπίτι με τα πόδια, γιατί ηλεκτρικός δεν υπήρχε εκείνες τις ώρες και ταξί εξαφανισμένα με τόσο κόσμο.

Θυμήθηκα κάπου στο 1993 τρικάβαλο το παπάκι τότε, στη Νίκαια, στο Κατράκειο έπειτα απο συναυλία. Θυμήθηκα χειμώνες με αυτο παπάκι και την κοπέλα πίσω μου κυριολεκτικά να προσπαθεί να με ζεστάνει με την ανάσα της στις κοντινές μας βόλτες.

Θυμήθηκα μουσικές σκηνές που μου λείπουν. Οι “γραμμές”, ο “συρμός”, το rock & roll στο κολωνάκι, το μπαράκι του Βασίλη, το “δίπλα στο ποτάμι”, “ο σταυρός του νότου” , το Half Note, το “Αν Club”, οι “Βάτραχοι” στη Σόλωνος, το παλιό “Κύτταρο” και κάποια μικρά μπάρ στη πλάκα.

Θυμήθηκα κάποιο βράδυ στο σταυρό του νότου... Κάποιο άλλο στο στέκι... Κάποιο που απο την αρχή φάνηκε η κούραση...

Θυμήθηκα την πιο ήρεμη στιγμή που έχω περάσει έπειτα απο ταξίδι ωρών. Χρώματα γύρω, θάλασσα και carusso που σταματούσε κάθε ήχο, εξαφάνιζε κάθε τι άσχημο που θα μπορούσε να υπάρχει.

Θυμήθηκα τότε που η ζωή κυλούσε αλλιώς...