κάπου στο μέλλον...

Κάθομαι στον υπολογιστή και συνομιλώ έχοντας ανοικτό το skype ΧΤΖ-20 version.

Δεν μου φθάνει αυτη η απρόσωπη συνομιλία που έχω, ακόμα κι αν βλέπει ο ένας τον άλλον μέσω του software. Η οθόνη που’χω μπροστά, δίχως πλάισιο και με πάχος ενός φύλλου χαρτιού 42gr, μου επιτρέπει να χαθώ μέσα της. Έτσι απλά απλώνω το χέρι προς αυτήν, δεν βρίσκω εμπόδιο το γυαλί της και την διαπερνώ. Στo παραθυράκι του skype τώρα πια μαζί με τον συνομιλητή μου, βλέπω και το ίδιο μου το χέρι να χαιδεύει το πρόσωπο της αγαπημένης μου. Ο πόθος ειναι μεγάλος και θέλω να την αγκαλιάσω κάνοντας την ίδια κίνηση και με το άλλο χέρι μου. Μα η αγκαλιά όσο κι αν κρατά, όσο και ζεστη κι αν ειναι δεν φθάνει. Θέλω να τη νιώσω με τα χείλη, να φιλήσω τα δικά της, να μυρίσω τα μαλλιά της και το άρωμά της. Χωρίς καμμία σκέψη φέρνω το κεφάλι μου μπροστά και αρχίζω να προσπερνώ την οθόνη. Αισθάνομαι τον ηλεκτρισμό της, τα μάτια κλείνουν απο το εκτυφλωτικό φώς της και ενα απόκοσμο αίσθημα ανατριχίλας με διαπερνά μέσα σε διάστημα τεσσάρων νανοδευτερολέπτων.

Τόσο μόνο κράτησε το ταξίδι προς Εκείνη. Κι ας είμασταν μακρυά.

Η τεχνολογία βλέπεις...

Μα το θέαμα μου φάνηκε γελοίο καθώς με μια γρήγορη ματιά στον υπολογιστή της καλής μου και στο παραθυράκι του skype κατάλαβα ότι ο μισός ήμουν πίσω και ο άλλος εδώ. Μ’ένα μειδίαμα στο πρόσωπο αποφασίζω να ρίξω ενα άλμα και το σώμα ν’ακολουθήσει το κεφάλι.

Ενα ...

Δυο...

Τρία... εεεεεει ώπ.............

........

Ούπς...

...κάπου βρήκα...

Η τεχνολογία βλέπεις...

Ποιός μλκς έκανε τόση μικρή οθόνη ?

Η τεχνολογία βλέπεις κατάφερε να φτιάξει μέχρι 27’’ μέγεθος οθόνη και εγω τελευταία έχω παχύνει καθισμένος μόνιμα στη σούπερ ντρούπερ ουαου ηλεκτρονική πολυθρονοκρεβατάρα μου.

Ας ειναι, σκέπτομαι νωχελικά.
Θα περιμένω λίγα χρόνια ακόμα...

Αφορμή, ένα παιχνίδι με το νού.

Η κάμερα και το λογισμικό που δεν έχω

και που σήμερα θα ήθελα να μιλήσω

με τ’αγαπημένα μου πρόσωπα.