Σκεπτόμουν... μήπως οι τελευταίοι στη χώρα που “απόλαυσαν” τα καλά ελεγχόμενα και σκηνοθετημένα “πλεονεκτήματα” του καπιταλισμού, ήμαστε οι περισσότεροι άνω των τριάντα ετών...!
Σκεπτόμουν...
μήπως να φτιάξουμε ένα μνημείο που θα θυμίζει τις μεταπολιτευτικές “ένδοξες” ημέρες της χώρας των τραπεζών και των ολυμπιακών αγώνων. Κάτι που θα μνημονά το τελευταίο δάνειο –εξυπηρέτηση ονομαζόταν- που δόθηκε σε πολίτη ας πούμε ή το τελευταίο συμβόλαιο αγοραπωλησίας ή ακόμα και τις τελευταίες οικοδομικές δραστηριότητες.Κάτι σε κυβοειδές σχήμα που πάνω του θα στέκει ένα σκερπάνι μ’ένα μυστρί...
…προσοχή όχι ένα δρεπάνι μ’ένα σφυρί...
Σκεπτόμουν...
τον γυάλινο δρομέα στη περιοχή του Hilton και τα χιλιόμετρα που έχει κάνει απ’την ημέρα που φτιάχτηκε. Με την Ομόνοια ως αφετηρία τον βλέπω να ξεκολλά τα πόδια του, σαν σκηνή από το The wall των Pink Floyd και να τρέχει μακριά από τη βρώμα που του κολλούν καθημερινά.
Tις ομπρέλες στη παραλία της Θεσσαλονίκης που θα πρέπει πια ο καλλιτέχνης να βάλει και το ύφασμα. Το φτύσιμο περνάει απ’το διάτρητο μέταλλο και κάποιοι θα τις χρειασθούν.
Tον δισκοβόλο στο Καλλιμάρμαρο να έχει αφήσει αυτό που κρατά δεκαετίες τώρα, να γυρνά περί τις 170 μοίρες και να ξεμουδιάζει τη παλάμη του.
Tα λιοντάρια στο Ηράκλειο που έχουν δεί κι έχουν ακούσει τόσα. Τα βλέπω κι εκείνα, μ’ένα πήδο να ορμούν μέσα απ’τα νερά, στο Ενετικό λιμάνι για να φυλάξουν τον τόπο τους από τ’άλλα θηρία, εκείνα τα καλλυμένα με ανθρώπου πρόσωπο...
Σκεπτόμουν... ότι γίνομαι βαρετός στον εαυτό μου.
Archive - Again
