Δεν θέλω, λέω.
Νομίζω πως... νομίζω πως το φοβάμαι. Νομίζω πως δεν θέλω ξανά.
Ναι, αυτό είναι.
Απόψε θέλω να περπατήσω στη περιοχή του Θησείου. Αργά. Να σταθώ όπως παλιά στον παλιό σταθμό του. Πάντα ήταν ο σταθμός με το δικό του χρώμα. Διαφορετικός. Απλός σαν γειτονιά. Με τα παγκάκια μπροστά απ’τον κήπο και την δροσερή πρωινή σκιά για τον καφέ του αγουροξυπνημένου. Έπειτα ν’ανηφορίσω την Απ. Παύλου ανάμεσα στα παιδιά που δείχνουν την πραμάτεια τους. Και μετά πίσω στο Μοναστηράκι. Να γυρίσω στην Ανδριανού σ’ενα τσίγγινο τραπεζάκι, μ'ένα ποτό να χαζεύω τον βράχο και τον ουρανό της Αθήνας. Να περπατήσω στα δρομάκια της περιοχής ανάμεσα σε γάτες και σε παλαιούς τοίχους που πάνω τους μένουν τέχνης γραφές απο λογής ανθρώπους. Ίσως για φαγητό να ήμουν στου Ψυρρή. Σ’εκείνο τ’όμορφο μαγαζί που κάποιοι μου’μαθαν και βρέθηκα και με άλλους’ παλιά, πάνε χρόνια... κι υστερα για παγωτό στο καφέ της Πλάκας. Κάποτε στέκι ήταν το σχολαρχείο, μα πάνε χρόνια είκοσι, σχεδόν, απο τότε.
Αυτο ήθελα απόψε.
Να γυρίσω με την παρέα.
Να ξεχάσω τη φυλακή που μας έβαλαν να ζούμε και να ταξιδέψω χιλιόμετρα μακρυά...
Shawn Phillips - Woman
