Ισως θα μπορούσα ώρες να γράφω. Θα μπορούσα ώρες να βρίζω. Να ξεθυμάνω. Να φωνάξω. Με μια βελόνα να ρουφήξω τις γαμημένες σκέψεις που έχουν σταθεί στον εγκέφαλο, κάτι χιλιάδες ώρες τώρα. Να μπορούσα να βάλω μερικές απο δαύτες σε κεφάλια ξερά και πούστικα. Να μάθουν πως σκέπτεται ο κόσμος. Να μάθουν πως περνούν οι ώρες τους, συλλογίζοντας το αύριο. Να ξηλώσω τα μάτια και να τους τα δώσω να δούν τι έφτιαξαν. Να σκυλοπνιγούν στα δάκρυα τους. Να χαθούν στο εκτυφλωτικό κενό που δημιούργησαν. Να τους δώσω και μια ημέρα να ζήσουν. Να ακουμπάν τη θάλασσα και να τους καίει. Να ξαπλώνουν τα βράδυα και να μένουν ξύπνιοι. Να τους δώσω την κατήφεια που μου χάρισαν και να προσπαθήσουν να πλησιάσουν πλάσματα που ανασαίνουν. Δεν θα χαρούν. Και δεν θα ζήσουν. Φθηνά ανθρωπάρια ειναι, που εξευτελίζουν την ύπαρξη του είδους. Υπάρξεις δίχως όργανα. Μ'ένα motherboard δουλεύουν που πάνω του έχουν στήσει κομμάτια απο χαλασμένα καζανάκια και για Ram έχουν ενθύμια του Άουσβιτς. Πως να πονέσουν και τι να θυμηθούν ; Τα πάντα χάθηκαν στην αφαίμαξη. Άλλοι ρούφηξαν αίμα, άλλοι χρήμα και οι δύο εντούτοις, ζόμπυ γίναν απο πειράματα βγαλμένοι...
