Ξεχασμένο

Θέλω να πιώ μια θάλασσα απ’τα μάτια σου

και απ’τα χείλη σου να δώ τον ουρανό,

να ξυπνήσω στ’άστρα ενα υπέροχο πρωί

και ν’ακούσω απο κοντά την εαρινή φωνή σου.

Κι εκεί απά,

ψιμύθια να γεμίσω το κάθε δάκρυ που στο πρόσωπο κυλά και στο γεμίζει στάλες’

ψυχές’ απ’τις ψυχές σου

και απ’των ματιών σου τις λαμπερές πηγές.

Μεθά ο κόσμος μέσα τους κι εκεί βουτώ κι εγώ,

να γίνω διαμαντικό’

φτιασίδι,

στη καρδιά σου φυλακτό....

Γιατί εδώ ανήκει...

                                                                          Παυλίδης - Νοσφεράτου