Θάλασσα, γιατί είναι το στοιχείο που αγαπώ.
Ήλιος, γιατί είναι ζωογόνος.
Μαζί, γιατί πιστεύω σ’αυτά.
Μαζί, γιατί δημιουργούν εμένα.
Στη θάλασσα μιλώ και στον ήλιο μεγαλώνω.
Με τη θάλασσα γίνομαι ένα και με τον ήλιο ζώ.
Κάποτε ήθελα να γίνω ναυτικός μα έμεινε στο νού.
Κάποτε ήθελα να σπουδάσω στην καλών τεχνών...
Έπειτα πολιτικός μηχανικός...
Έμειναν πίσω και αυτά...
Απ’τα μεγάλα μου όνειρα είναι ένα ταξίδι στο διάστημα έστω και για μισό λεπτό.
Κάποιο μικρότερο, μια στάση τρένου ως εργαστήρι.
Το μεγαλύτερο και εφικτό συννάμα, το κρατώ για εμένα...
Αν ήταν να πάρω μια απόφαση, σχετική θα’ταν με το παραπάνω όνειρο. –απάντηση-
Εδώ ελευθέρωσα την κλειστή μου ύπαρξη.
Η δική μου οδός ονείρων...
Άλλαξα...
Μεγάλωσα... ερωτεύθηκα, έγραψα, αποχαιρέτησα, περπάτησα, ευτύχησα, χάρισα, φίλησα, έκλαψα, αγάπησα, ταξίδεψα, χάρηκα, ζωγράφισα, εκτονώθηκα, γέλασα, τραγούδησα, φίλιωσα... τοποθέτησα την λέξη “όμορφο” στην καθημερινότητά μου, όταν κάποια μου την εξήγησε.
Σχεδόν πέντε έτη συναισθήματα, χρειάζονται νέο ξεκίνημα...
Αντίο
Σαν να μην είχες δει ποτέ σου ναυαγό...
...ίσως να περνώ...
Τα καινούρια ξεκινήματα είναι πάντα ελπιδοφόρα και όμορφα. Υπενθυμίζουν πως η ζωή κινείται σε διευθύνσεις που μερικές φορές μοιάζουν ακαθόριστες αλλά είναι διαδρομές της υπόλοιπης ζωής. Ζωή ονομάζονται απο μόνες τους. Και μέσα σε αυτές τις διαδρομές οι άνθρωποι συναντιούνται, αποχωρίζονται, μένουν, φεύγουν, θυμούνται, ξεχνούν, όμορφα, άσχημα, ποτάμια οι ζωές των ανθρώπων που ρέουν. Να ζεις όμορφα, να είσαι όμορφος, να βλέπεις όμορφα αν και σημασία έχει βασικά να Βλέπεις. Στο μυαλό μου κατοικεί μόνο η πιο όμορφη φιγούρα σου. Καλό υπόλοιπο όποια χρώματα και αν αποκτήσουν οι σκέψεις σου στο εξής...
ReplyDeletehttp://www.youtube.com/watch?v=NTK5fki8_Nw&list=PLyT_xElgLdf7Rx-3dLl4yOnp2LBQQleud&index=27
Οι σκέψεις, Βροχούλα, βρίσκουν απάγκιο πάντα σε χρώματα ίδια πιο ώριμες, πιο καθαρές, όπως και ο υποφαινόμενος έπειτα από τόσα χρόνια.
ReplyDeleteΈχεις δίκιο. Οι διαδρομές δεν σταματούν και κάθε τόσο σου γνωρίζουν τις ομορφιές τους. Πλούτο γεμίζεις και ταπεινότητα στα απλά θέματα της ζωής. Αργά αργά, ολοκληρώνεις το πάζλ της. Μάζεψα εμπειρίες, τις περισσότερες, αν όχι όλες τις κατέγραψα, και τις αφήνω πια να βρουν την ηρεμία, ίσως, που τους αξίζει. Μάζεψα αισθήματα, θετικά ή αρνητικά δεν έχει σημασία, ξεδιάλεξα και κράτησα τα θετικά όλων και τα’βαλα με τα δικά μου. Αχταρμάς έγινε...
Αυτό το τέλος δεν το φοβάμαι, κάποια που φοβήθηκα έπρεπε να γίνουν...θλίβομαι μόνο. Θλίβομαι για το κομμάτι μου που αφήνω να κολυμπά μόνο του, πια.
Πίσω απ’τον ναυαγό βρίσκεται ένας που περπατά ανάμεσά σας, στους δρόμους σας και στα καφέ σας. Τίποτα το ιδιαίτερο...
http://www.youtube.com/watch?v=dA5PXXiwKso
ReplyDelete...μια ακόμα ανώνυμη αφιέρωση...!
ReplyDeleteΕξαιρετικό τραγούδι. Σ'ευχαριστώ