Κεντρίζει το ενδιαφέρον κάθε νέα συζήτηση, κάθε νέα εικόνα που σου προσφέρει αυτή. Και αν βλαστός ειναι η κάθε λέξη, με την σειρά της συνεισφέρει στην ανάπτυξη και στήριξη της γνώμης.
Σήμερα περπάτησα δίπλα στη θάλασσα, μια θάλασσα ήρεμη που μόνο τα γλαρόπουλα την τάραζαν και κάποια παιδιά που συναγωνίζονταν στο αναπήδημα της πέτρας. Με την παρέα θέματα προσωπικά ειπώθηκαν, άλλοτε στο μπαράκι άλλοτε στην ταβέρνα μ’εκείνη την όμορφη κόρη του μαγαζάτορα. Η κατάληξη ίδια πάντα, συμπεράσματα πολλά, όμως για το καλό των σχέσεων ο τυφλός βασιλεύει και το καλό παραπαίει... ή μήπως παραπαίοι ?
Κάποιοι-ες την σχέση τους την θέλουν έτσι ακριβώς όπως την φαντάστηκαν μικροί... στο μυαλό, όπως τους την δίδαξε η κοινωνία η φαύλη. Και επιμένουν. Και εμμένουν. Όσα χρόνια και αν περάσουν. Όσα στραπάτσα και αν τους βρούν. Όσες σφαλιάρες και αν τους χτυπήσουν. Κι όμως την κοινωνία αυτές οι γνώμες την απαρτίζουν ή μάλλον και αυτές, γιατί γνωρίζω μπουμπούκια ολάνθιστα που εξυμνούν τον άνθρωπό τους. Και πόσο μικρή είναι η απόσταση που διανύουμε για να εμπλέκεται μονίμως ο εγωισμός ανάμεσά μας, αναρωτιέμαι. Σε κάθε σχέση. Είτε ερωτική, είτε φιλική. Πολύ μικρή. Κι όμως φροντίζουμε αυτή την απόσταση να την καλύπτουμε με υπερηχητικό όχημα, δίχως να σταματούμε πουθενά, δίχως να δίνουμε κάν, προτεραιότητα σε αυτά που μας κάνουν ευτυχισμένους.
Μαθαίνουμε σιγά, σιγά, ή μήπως να το θέσω “μαθαίνουμε σιγά σιγά ;”
Η απάντηση είναι μοιρασμένη. Κάποιοι μαθαίνουν, κάποιοι όχι κι έπειτα έκπληκτοι αναζητούν αιτίες. Κάπου ανάμεσά τους, ίσως να παίζω κι εγώ, ίσως και όχι...!...αυτό δεν θα το αφήσω σε άλλους να μου το πούν. Φροντίζω ο ίδιος να μου απαντώ, μέσα απο καθημερινές ιστορίες που αντιμετωπίζω. Προσωπικές και μή...
Καλημέρη - Ο χαρταετός
No comments:
Post a Comment