Οταν ο σπόρος είδε φως*

Δεν συνηθίζω να ρίχνω εδώ μέσα σκέψεις άλλων, πέρα απο μελωδίες και τους στίχους αυτών, όμως ένα απλό κείμενο που στέκει όμορφο και με ακουμπά είναι ελεύθερο και βεβαίως ευχαρίστησή μου, να μπεί στο προσωπικό μου ημερολόγιο.

Της Σεμέλης Ταγαρά

Στην αρχή ηταν ωκεανός. Μετά έγινε λίμνη, μετά ποτάμι και μετά ζωή. Ύστερα ήρθε ο λόγος, και μετά τα πρώτα βήματα επιβίωσης. Άρχισαν οι επιλεγμένες κουβέντες, και έπειτα η διαλογή. Επέλεξες τάσεις, στάσεις, ήχους και συνπερπατητές. Αρχίσαν οι παράδρομοι και ανάψανε τα φώτα στους παράπλευρους. Καθόσουν με απορία να κοιτάς που πανε οι άλλοι και αν εσυ πηγαίνεις σωστά. Άρχισες να καταλαβαίνεις τη σημασία του σωστού και του λάθους. Ακόμα προσπαθείς να καταλάβεις... Γέλασες με την καρδιά σου κι έκλαψες μ'αυτήν. Τραβήξαν νύχτες τα όνειρα και τα φύσηξαν πέρα. Κι έτρεξες, σκόνταψες και πήρες κάποια και αποκοιμήθηκες. Ξύπνησες τις μέρες που δεν υπήρχε όνειρο ν'ακούσεις. Σιώπησες μπροστά στο αδύνατο ή τουλάχιστον όπως έτσι αρχικά σου φαινόταν. Νίκησες μάχες και κατέκτησες αυτό το τόσο μακριά απο σένα. Αναθάρρησες στην προσδοκία σου. Επούλωσες τις ήττες σου. Ξανατράβηξες μπροστά.

Κοιτάς στον καθρέπτη του σπιτιού σου, στον καθρέπτη των φίλων σου, στις εικόνες των αγνώστων και ψάχνεις να βρείς πόσα πρόσωπα υπήρξες. Έμαθα, λες..-μαθαίνεις σου απαντάει... Όσο διαλέγεις να κοιτάς μπροστά, στο άπειρο των πιθανοτήτων, να θυμάσαι πως είναι ευθύνη η ανθρωπιά. Όχι προαιρετική επιλογή. Είναι στα καθήκοντα ο σεβασμός, όχι σαν κάποια πλαστική σακούλα που σαν άχρηστη δεν ανακύκλωσες. Είναι φρόνιμο να σε αγαπάς, για να αγαπάς κι εμένα. Είναι ομορφιά η αρμονία και ο συντονισμός στην αισθητική της. Είναι ευγένεια η συνύπαρξη. Να βλέπεις στον κόσμο τόσες προσπάθειες ανθρώπων σαν κι εσένα. Άπο τα πρώτα βήματα στο πρώτο καρδιοχτύπι. Άπο την απόρριψη στην κατάκτηση.Άπο το γελοίο στο τραγελαφικό. Για όλους, όχι για έναν. Μέχρι το ένα να γίνει όλο. Άπο την τρυφερή μήτρα στο ανεξιχνίαστο φώς. Στο φώς της ύπαρξης. Πάμε ξανά απ'την αρχή, σε καιρούς του τώρα, που τόσο μας χρειάζονται με αγάπη. Σε ό,τι διαλύθηκε με εγωισμούς και αλλαζονεία. Να βρεις από πού ξεκίνησε η ροή αυτής της λάβας μέχρι να γίνεις ανενεργός ως ηφαίστειο και να υψωθείς αγέρωχος σαν βουνό. Να χαρίζεις οξυγόνο, να μη στήνεις σταθμούς αφαίμαξης για να ρουφάς το αίμα. Να είσαι αίμα δικό σου. Δυνατή ροή στο σώμα σου. Μέχρι να γίνεις ανθρώπινος άνθρωπος. Μέχρι να γίνεις, σπόρε, φώς.

*Αναδημοσίευση απο το free press "Parallaxi"