Barbara Luna

Η ζωή, είπε η Barbara, είναι δώρο.

Ένα δώρο πολύτιμο.

...και ο έρωτας το ίδιο.

Σε κάνει να πετάς.

Εδώ ορίζοντας

Το βιονικό μου χέρι

Ανασύνταξη και αναγέννηση ζωής...

Ανάσυρση και ανασύσταση πνοής...

c(L)opy paste

Το πολύ οικείο στο τέλος σκλαβώνει

και η υπερβολική ασφάλεια υπνωτίζει...

Εσωτερικός μετανάστης ζωής

ο μικρός μάυρος μπούμπης

μόνο ο τρελός ήρθε, μίλησε και είπε 

πως το σπίτι που βλέπω στα όνειρά μου

υπάρχει...

ότι υπάρχει ο δρόμος που οδηγεί εκεί

δίπλα απ'τη θάλασσα

και ότι το κορίτσι στη φωτογραφία

υπάρχει

ότι είναι ωραίο το πρόσωπό της έτσι όπως φαίνεται 
κάθε φορά που αστράφτει

mea culpa

κατακριτέα όσα με παρρησία λέγονται ;

εσύ πιστεύεις ?

πιστεύεις στην αιώνια αγάπη ?

στα λόγια ?

στις όμορφες λέξεις ?

στο μαζί ?

Μην απαντήσεις, σε δόλο θα πέσεις.

Χρόνος αέναος

Γνώση δεν διαθέτω

μα ένα τρίτο μάτι που βλέπει εκεί έξω...

Κατρακυλάω μέσα στον ύπνο μου σα βράχος

αντικειμενικός κόσμος

Η επιθυμία

συγχέεται με το στοχασμό

και γίνεται πραγματικότητα...

Η πραγματικότητα έπειτα
γίνεται έρωτας
κι ο έρωτας εθισμός...

Βροχούλα

Η βροχή, λένε Μικρό μου,
ειναι ευεργητική όταν κυλά ομαλά στη ζωή μας.

Τη μπόρα φοβάμαι

και το χέρι που υποβόσκει... 

Βροχοποιός

δεν ξέρω
νομίζω πως δεν θα κουράσω άλλο τον χώρο μου
έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά στη προσπάθειά του να δίνει πάντα λύσεις στα αισθήματα μου...
μάλλον θα αφήνω τα σημάδια μου σε κάποια άλλη γειτονιά αυτού εδώ του κόσμου.

                                                                                     Όλα σε θυμίζουν...

μονο η καρδιά και η ψυχή μου ξέρει το μέγεθος του πόνου

κανείς άλλος

...δυστυχώς, εσύ πια, δεν μπορείς να με νιώσεις

κοιτάς λοιπόν τον καθρέπτη σου και τον ρωτάς τι ειναι το πιο δύσκολο.
Να το ζείς και να πονάς
ή να πονάς δίχως να το ζείς ?

                                                                           Θηβαίος - Δεν είμαι άλλος

Λόγια σοφά ακούγονται πολλά.

Όλα καλογραμμένα και όλα ειπωμένα με πλήρη επίγνωση στον αναγνώστη ή στον ακροατή.

Το παραμύθι ξαφνικά γίνεται κρύο και άγριο και ψάχνει μια νέα αρχή με τους ίδιους πρωταγωνιστές στον ίδιο ρόλο. Εφικτό ? Εννίοτε μπορεί. Άλλοτε πάλι καταληγει στο ίδιο σημείο που έδωσε τότε το σήμα ο αφέτης και σκέπτεσαι πως απο εδώ έχεις ξαναπεράσει και μπαίνεις σ'ένα φαύλο κύκλο που μόνο σκοπό έχει την εξόντωσή σου.

Γιατι τα γράφω ? Έλα μου ντέ. Τελευταία γράφω και φαμφαρολογώ άσκοπα. Δεν αφορούν κανέναν και δεν ακουμπούν κανέναν. Άλλωστε για να βγούν απο μέσα μου τα τακτοποιώ ακατάστατα εδω μέσα. Ετσι όπως πέσουν, χωρίς σειρά χωρίς σύνταξη. Τελευταία αυτα που γράφω αναφέρονται σε Εκείνη που αγάπησα, χρόνια τώρα, και συνεχίζω να την ερωτεύομαι καθημερινά. Τελευταία γράφω γιατί τα λόγια μου δεν φθάνουν στο μυαλό της, σαν κάτι να την κυριεύει. Σαν κάτι μέσα της να θέλει μα να μη μπορεί. Να αγαπά και να το πνίγει στα σωθικά της. Τελευταία τα λόγια πήραν την μορφή καταράκτη και πέφτουν απο ύψος ουράνιο με τόση δύναμη που σπάει κάθε βράχο που βρίσκεται στο διάβα της. Τελευταία... πόσα πράματα γίνονται τελευταία.

Σήμερα κάποιος πληγώθηκε και έφυγε δίχως αντίο, δίχως φιλί και δίχως ούτε μια ματιά. Λυπάμαι. Τι σου είναι ο έρωτας ε ? Σκληρός πολλές φορές. Δεν τον έχεις και τον ψάχνεις. Τον βρίσκεις και πονάς. Και πονάει πολύ φίλε μου. Δεν ξέρω αν στην γέννα ειναι χειρότερα πάντως αυτός πονά αβάσταχτα. Και δεν πέρνει ούτε επισκληρίδιο ούτε τίποτα. Και κρατάειειειει ούουου. Άνετα κρατά μέρες, μήνες ακόμα και χρόνια. Υπερβολή θα μου πείς. Καλά. Πέρνα μια βόλτα απο'δω να σου ψιθυρίσω τι ειναι ο έρωτας. Έρωτας ειναι η γή ολάκερη και με τον ουρανό μαζί. Οι πλανήτες και το σύμπαν του καθενός μας. Έρωτας ειναι μια βόλτα στο φεγγάρι που σου'ταξα σε στιγμές "αδυναμίας και υπερβολής". Δυστυχώς δεν τα κατάφερα γιατί δεν μπόρεσα να κλείσω θέση στο επόμενο διαστημόπλοιο. Συμπάθα με. 'Ομως αν θες να δείς την γή απο ψηλά κοίτα μέσα στα μάτια μου... μόλις σε κοίταξα.

Βροχούλα που αγριεύει γίνεται βροχή και το υλικό της σκληραίνει σε σημείο που σ'ακουμπά και σε τρυπά. Μα κι εκείνη πονά. Δεν ειναι εύκολο να πέφτεις σε σώμα που δεν καταλαβαίνει απο τέτοια. Καθόλου. Και το καταλαβαίνω κούκλα μου αλλά τι μπορώ να κάνω ? Δεν ξέρω. Όλα φαίνονται διαφορετικά. Έχεις ας πούμε εκείνο το ενα απο τα τρία μήλα που μας έλεγαν στο δημοτικό ότι το πήρε η Αννούλα. Εχει πάρει την πρωτοβουλία και σε έχει επιλέξει να τό φυλάς και δεν το τρώς γιατι ειναι όμορφο γυαλιστερό και απο μέσα ζουμερό. Στο εξής ονομάζεται Νο1. Το κρατάς το προσέχεις το βάζεις σε σημείο που θα το κοιτάς όλη μέρα, καυχιέσαι γι'αυτό και δεν αφήνεις κανέναν να το πληγώσει και να του τρυπήσει τη σάρκα, ώσπου μια ημέρα καταλαβαινεις ότι κάποιο άλλο είχε κι εκείνο την πρωτοβουλία να έρθει σ'εσένα και κάθεται δίπλα στο Νο1 ενα παρόμοιο λοιπόν, εξίσου όμορφο και ζουμερό -στο εξής Νο2- και ξαφνικά πέφτουν όλα τα φώτα πάνω του. Πως να μοιράσεις το ενδιαφέρον σου και στα δύο. Σίγουρα αν μετρήσεις τις ματιές κάποιο θα έχει πάρει παραπάνω και μη μου πείς ότι δεν στο έχει ζητήσει το Νο 2 και μονίμως το πρόβλημα το έχει το Νο 1 που ξαφνικά βρέθηκε να διεκδικεί κάθε σου ματιά ? Άσχετο ε ? Ηθελα πολυ να βάλω κάπου την μικρή Αννούλα. Αυτο ειναι ο έρωτας, κτητικός. Δεν σ'αφήνει να κάνεις ρούπι. Και αυτο που λένε ότι ειναι τυφλός δίκιο έχουν και σε αυτό. Εχει τόση τύφλα που τρακάρει μονίμως κάπου που σου φέρνει πόνο.

Μα σταματώ εδώ γιατί η βλακεία απόψε σταμάτησε στον χώρο μου.

Να ξέρεις μικρό μου πως η βλακεία πάρα πολλές φορές σώζει. Φάρμακο μπορεί να ειναι στη πληγή. Βάλσαμο στον πόνο...

να κάνεις έρωτα ώρες
και οταν τελειώνεις
να κλαίς απο ευτυχία

Αυτο ειναι έρωτας

Να στέκεις δίπλα της ως το ξημέρωμα με τα μάτια κολλημένα πάνω της μήπως και μπορέσεις έστω και αυτες τις λίγες ώρες να τη χορτάσεις.
Να μην αφήνεις τα μάτια σου να κλείσουν για να μη χάσεις στιγμές.
Να μένεις ξάγρυπνος μέρες και νύχτες γι'αυτές.
Να περιμένεις το πρώτο της καλημέρα.
Να νιώθεις σαν την πρώτη ημέρα έπειτα απο τριάντα μήνες ταξίδι μαζί.
Να την παίρνεις μια αγκαλιά απαλή για να μη τη ξυπνήσεις.
Να της μιλάς ώρες για τις ζωές σας, για εκέινες που πέρασαν και γι'αυτές που θα'ρθουν! κι ας μη σ'ακούει.
Να κάνεις πέρα την παράλληλη ζωή και να συγχωρείς.
Να τρελένεσαι με την σκέψη και να πετάς ακόμα πιο ψηλά για να πιάσεις το άπιαστο.
Να την ερωτεύεσαι στα δύσκολα όλο και πιο πολύ.
Να ακούς την φωνή της παντού, γύρω σου και εντός σου.
Να στάζεις έρωτα και να ρέει σ'όλο το περιβάλλον γύρω σου.
Να τον ξεσπάς τον έρωτα.
Να αποδέχεσαι,
να προσπερνάς,
να χαιδεύεις,
να φιλάς,
να χορεύεις,
να τραγουδάς,
να ζαλίζεσαι,
να μεθάς,
να αναμένεις,
να σιωπάς,
να πετάς,
να τολμάς,
να αποζητάς,
...να ζείς το όνειρο και να κραυγάζεις τον έρωτα.

Ετσι ειναι ο έρωτας μικρή Βροχούλα μου.
Αερικός...

δεν εχω κάτι περισσότερο να πώ

Σ'αγαπώ πολύ

γελάω...

τα ίδια λόγια, οι ίδιες εικόνες, σε πιο φρέσκια version. ΤΑ ΙΔΙΑ

Δες πιο πίσω. Όλα μαγικά. Τα ίδια λόγια ερωτευμένων ανθρώπων, μέχρι....

μέχρι να'ρθει κάποιος άλλος να στα πεί ίσως πιο όμορφα ίσως με περισσότερη σάλτσα, ίσως με διαφορετικό τρόπο απ'ότι τόλμησα και σου'πα σ'αγαπώ. Θυμάσαι ? Σ'αγαπώ, όχι σ'αγαπάω. Σου είχε κάνει εντύπωση ο λόγος μου. Έπειτα ο τρόπος που κλειδώναν τα κορμιά μας, έπειτα το βλέμμα μας, η ματιά μας.

Μη νομίζεις φίλε ακροατή και συνοδοιπόρε, ο έρωτας τις ίδιες αντενδείξεις έχει στον άνθρωπο. Στο μόνο που διαφέρει ειναι ο χρόνος ίασης του καθενός. Και ξέρεις κάτι ? Εγώ ζώ ακόμα στον λήθαργο αυτού του αισθήματος. Ακόμα πονώ για κείνη σε κάθε της πόνο, κι ας μη καταλαβαίνω, άλλωστε ποιος καταλαβαίνει την σύντροφό του...

Μα απόψε πόνεσα πιότερο απο ποτέ. Πίστευα πως είχα εμμονές πως ήταν τέρατα που μου ζωναν στη φαντασία μου. Και εδώ γελώ. Τέρατα υπάρχουν στα παραμύθια σκέπτομαι. Ευτυχώς δεν έτυχε στους τόσους μήνες να τα συναντήσουμε μαζί. Μόνος πολεμούσα. Και τελευταία γίνονταν ψηλότερα, περισσότερα και δυνατότερα. Εσυ είχες να ασχοληθείς με κάτι πιο ευγενικό. Αυτά δεν ειναι για γυναίκες.

Μια ζωή μου έμεινε ακόμη στο παιχνίδι. Θα διεκδικήσω το υπόλοιπό μου μέχρι να στερέψει η κόκκινη γραμμή στο κάτω μέρος του μόνιτορ. Θα το παλέψω έως ώτου βγούν όλοι οι ηθοποιοί στο σανίδι για το χαιρετισμό τους. Έως ώτου έρθει το τελευταίο σου φιλί στο στόμα μου. Ίσως διεκδικήσω ξανά το βραχιόλι του χεριού μου.

Μα πως μπορούν όλα να έρθουν στο μηδέν ? Πως μπορούν ξαφνικά όλα να ξαναγίνουν λαμπρά στον ουρανό ? Πως μπορώ να χάσω τα όμορφα τοπία των ματιών σου ? Τη χαζομάρα στο πρόσωπό σου ? Το γέλιο σου, το χαμόγελο που κέρδισε τη καρδιά μου ? Πως μπορείς να παίζεις με αυτή ? Πως μπορείς έτσι να ξεγελιέσαι?

Θές να το ζήσεις ? Ζήσε το. Εμπειρίες μαζεύεις. Μα σκέψου πως αρχίζει ενα παραμύθι και πως ξαφνικά μπορεί να τελειώσει με εκείνον ν'αναζητά ακόμα τη αγάπη που συνταξίδευσε στη πορεία του. Συνήθως δεν ειναι μακρυά. Εκει στέκει και περιμένει.

Δεν καταλαβαίνεις...

Εγω ? Εγώ δεν καταλαβαίνω ?

.................................!

.................................!

Διάβαζα κάθε μέρα τα σημάδια σου. Εμμονές... σαχλαμάρες, όλα ενταγμένα στο θολό τοπίο των ημερών. Όμως απ'την άλλη υπήρχαν και τ'άλλα που φώναζαν τ'όνομά σου. Κάτι σε βροχή μου ακούγονταν. Οοοοχι Βροχούλα. Όοοοχι δυνατές κραυγές αγάπης. Απλές λέξεις ανάμεσα σε σκόρπιες προτάσεις. Μόνο ένας βλάκας σαν τον υποφαινόμενο θα φώναζε τόσο δυνατά. Γιατί ? Για να υπάρχει δεδομένο ? Ε ?

Πάρε να χεις τώρα. Run Χρήστο, run. Τον πούλο κι ας στη μαμά σου...

Δεν ξέρω.

Δεν μπορώ να σκεφθώ. Εχω υπερβεί τον εαυτό μου. Αντέχω όμως. Φάνηκε και στα χτυπήματα της καρδιάς. Φάνηκε την ώρα που προσπαθούσε να βγεί απο μέσα μου, να φύγει, την ώρα που χτυπούσε περίπου 625 φορές το ένα δέκατο του δευτερολέπτου. Να πάς που βρε ηλίθια ? Τώρα ευτυχώς έπεσαν στουςς 258 χτύπους. Ξέρεις, μέχρι εχθές ήθελα να φύγω ταξίδι με την μηχανή. Μακρυά. Να τρέξω χιλιόμετρα με αυτή. Μα τώρα δεν μπορώ. Μου φαίνεται τόσο βαριά που δεν μπορώ ούτε στη σκέψη να ανέβω πάνω της. Ήθελα τόσο... και τώρα τίποτα.

Κοιμάσαι. Εγω ίσως όχι. Δεν με νοιάζει.

Ας κουρασθώ.

Ας χτυπήσω το κεφάλι μου πάνω στο γραφείο.

Ας πεθάνω.

Ας λείψω απ'τα όνειρά σου. Ξέρω πως κάποτε έζησα μέσα σ'αυτά.

Ξέρω πως μου ειναι σκληροί οι εφιάλτες, πιά.

Θέλω να σε φιλήσω μα φοβάμαι μη σε ξυπνήσω. Θέλω να ξαπλώσω δίπλα σου μια ακόμη φορά πριν βρεθεί κάποιος άλλος να σε πάρει.

Λυπάμαι που εγω δεν μπόρεσα να σε κάνω βόλτα στη παραλία. Ήξερα πως δεν σου άρεσε...

Δεν μπορεί άλλο η καρδιά απόψε. Ζητά κάπου διέξοδο να βγεί ρε γαμώτο.

Πονά εκει μέσα......................................................

Σε θέλω..............................................