Μια γρατζουνιά

Κάπου στο χρόνο ένιωθα την ημέρα εκείνη και λαχταριστά την καρτερούσα. Μα απο τότε πέρασαν σχεδόν είκοσι αιώνες και σαν να τελείωσε η απόσταση που είχα να διανύσω. Τώρα πια δεν το νιώθω και κάθε μέρα που περνά μου κομματιάζει εκείνο τ’όνειρο και το μόνο που μένει ειναι αυτά που βλέπω κάθε βράδυ, ευτυχώς χωρίς πόνο και βία. Κάθε που ξαπλώνω, ιστορίες ολάκερες ξετυλίγονται μέσα μου. Καθαρές και απλές. Ήρεμες για να μη κουράσουν τον ύπνο. Σα να εξιλεώνουν την ψυχή...

Κάθε χρόνο νιώθω να μοιράζω πλήξη στα ζωτικά μου όργανα και εφέτος με βρήκαν οι μέρες με πόνο στα πόδια κι ενα πιάσιμο στο λαιμό. Να ξεκουράζεσαι, άκουσα. Και τι να κάνω ? Να πετώ ? Δυστυχώς δεν έμαθα και τώρα μου φαίνεται τόσο δύσκολο. Να κοιμηθώ ειναι η λύση. Να κοιμηθώ μήπως και μάθω. Μήπως και μάθω αρκετά. Μήπως και βρω λύσεις...

Θέλω να μοιράσω μερίδια, να δω με περισσότερα μάτια, να ακουμπήσω, να ζεστάνω τα παγωμένα χέρια μου γιατί αυτη ειναι η φύση μου.

                                          Πλιάτσικας - Omnia sol temperat purus et subtilis

Αυτο το κομμάτι, άγνωστο για ποιον λόγο, πάντα με συντροφεύει τις ώρες που ζορίζω τον εαυτό μου

Μαύρο

...δεν βλέπω την έξοδο

κι όλο και σκοτεινιάζει.

Ψηλαφώ με τα δάχτυλα...

τίποτα.
Σχεδόν χαϊδεύω κάθε σπιθαμή.

Εσοχές πουθενά.

Ο δρόμος σαν εναν κύλινδρο.

Ολα μέσα ψυχρά,

λεία,

χωρίς τμήματα.

Ανοίγω χέρια

πόδια για να σταθώ

και μοιάζω με τον Βιτρούβιο.

Κανείς και πουθενά.

Θαρρείς πως ο καθείς μας,

έχει το δικό του σωλήνα και περπατά.

Γι'αυτούς τους μαύρους μιλώ...

του μεταλλικούς.

Το μόνο που λείπει ειναι η στρόφιγγα.

Εκείνη που θα διοχετεύσει την ουσία ...

                                                                   Διάφανα Κρίνα - Τελευταία μέρα

Για δύο

Συχνά αναρωτιέμαι το γιατί και πάντα έρχεται η λέξη ελπίδα.

Σε κάθε μου κίνηση. Σε κάθε μέτρημα. Ρωτώ σε κάθε μου ματιά και πάντα η ίδια απάντηση.

Ειναι σαν τις αναμονές των σιδήρων στις ταράτσες των οικοδομών. Πάντα αφήνουμε κάποιο μήκος, μη τύχει και χρειασθούν. Έτσι κι εγώ.

Ενα όνειρο πάντα μπαίνει εμπρός μου.

Σήμερα βούτηξα προς το νερό μα ο καιρός με πλάνεψε κι έτσι έμεινα να το κοιτώ. Απλά κάθησα να το κοιτώ σιγομουρμουρίζοντας ενα αγαπημένο κομμάτι απο τα νιάτα μου...

                                                                             Τερμίτες - Πρώτη εποχή

Σε συνέχεια

Γιατί ο εκνευρισμός έχει φτάσει στα ύψη. Το ίδιο και η απογοήτευση για τις πράξεις αυτών που θέλουν να λέγονται πολιτικοποιημένοι πολίτες.

Τα καθίκια που βρίσκονται στον χώρο της πολιτικής χωμένοι στις πολυθρόνες τους δεν τους ακουμπά τίποτα κι αντιθέτως προκαλούν καθημερινά με τις πράξεις αλλά και τις δηλώσεις τους. Τα σκουλήκια που τρών τους συμπολίτες τους στ’όνομα του χρήματος.

Όλοι τους, σε λίγο θα ζητήσουν της ψήφο μας... κι εμείς θα ξεχάσουμε πάλι........!!!!!!!!...

Τομάρια δίχως ίχνος ανθρωπιάς. Μόνο το περίγραμμα τ’ανθρώπινο τυγχάνει να’χουν. Κατά τ’άλλα τίποτα, ξεφτιλισμένα αποβράσματα της κοινωνίας, ανθρωπόμορφα τέρατα. Ανίκανοι να δημιουργήσουν και να γεννήσουν. Μόνο χάος προκαλούν. Χάος και θλίψη. Ψευτοεπαναστάτες της γενιάς του πολυτεχνείου. Δεν γουστάρουμε ήρωες...κάλπικους ήρωες. Δεν αξίζετε. Άχρηστα κουρέλια της πολιτικής. Γεννήματα βόθρων που τολμάτε να μιλάτε πάνω απο νεκρούς. Αυτούς που τόλμησαν και αντέδρασαν, κάτι που έχετε ξεχάσει όλοι σας. Σιχάματα. Κατάπτιστα όντα.

Αρνήθηκα να δώ ειδησεογραφικές εκπομπές γιατί ήξερα.

Αλλά ακούω. Και άκουσα βαριές δηλώσεις απο ανθρώπους που κάποιοι θα συνεχίσουν να τους ψηφίζουν. Δηλώσεις Κουκουλόπουλου και Μπεγλίτη. Της εκ του Αγίου Πνεύματος γεννημένη τις τελευταίες ημέρες στη πολιτική, Μπακογιάννη και του δήθεν Δημοκράτη-Αγωνιστή-Επαναστατη-Ιδεολόγου-Συγγραφέα-Μαθηματικού-μπλά μπλά μπλά, Ανδρουλάκη...

Και που αναφέρομαι στο πρόσωπό τους, νιώθω ν'ατιμάζω τον χώρο μου.

Αναρωτιέμαι που θα φθάσει η αναλγησία τους και η υπομονή μας.

Αναρωτιέμαι αν ξύπνησε κάποιους η πολιτική κίνηση του Κου Δ.Χριστούλα...

queremos construir una vida mejor para nuestro pueblo

"θέλουμε να φτιάξουμε μια καλύτερη ζωή για το λαό μας"

...κι έρχονται να σου εξαλείψουν κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και τιμής που έχεις ώς άνθρωπος.

Αυτά τα γλειώδη και άθλια υποκείμενα που καθορίζουν τη ζωή μας. Που λειτουργούν μόνο για το συμφέρον του τομαριού τους. Αυτού το σαπισμένου. Του μολυσμένου μ’όλες τις αρρώστιες του ντουνιά.

Άχρηστα, ανίκανα, ποτάπα κι επικίνδυνα γομάρια που απομυζούν τους κόπους δεκαετιών, σεβαστών ανθρώπων.

...με αφορμή τη τραγική είδηση του Συντάγματος.

Οξύμωρο ?

Σ’έναν τόπο όπου το σύνταγμα της χώρας εχει καταλυθεί η κεντρική της πλατεία να φέρει τ’όνομα αυτό...

Στο σημείωμα έλεγε "Επειδή έχω μία ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης, δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για την διατροφή μου"  

                                                                 Gotan Project - Queremos Paz 

Προχθές κάποιος άλλος εδώ, πνίγηκε πέφτοντας με το αυτοκίνητό του στη θάλασσα...

Άραγε μπορεί ;

Πίσω απ’το τζάμι κυανός ουρανός σκεπασμένος απο πυκνά μπλέ βαθιά σύννεφα, αέρας παγωμένος, σχεδόν μανιασμένος και η θάλασσα ντυμένη στα χειμωνιάτικα.

Μέσα απ’το τζάμι η φωτιά προσπαθεί...

Θα βγώ.

Μια βόλτα στη θάλασσα θα ημερέψει τα μέσα μας.

                                              Thievery Corporation - Le Monde

Σύμπτυξη δυο σ’ένα

Έναυσμα και ερέθισμα, εν δράσει, αποζητούν νού απεξαρτημένο απο πλάνες και δηλητηριώδεις σκέψεις. Τρέχουν σ’ένα εσώτερο κόσμο, τυλιγμένο σε τουρμπάνι που πιο μέσα του κρύβει εκρηκτικά και αργά γίνεται το σημείο μηδέν του εαυτού μου. 

...κάπου ενδιάμεσα παίρνουν ρόλο ένα χάπι, δυο ελαστικά κι ενα ποδήλατο γαλάζιο...

                                                                Lynda Thalie - Adieu Mon Pays

Lovers are strangers

Έγινε συνήθειο πια η Πέμπτη βράδυ.

Ακουστικά, Β’ πρόγραμμα, παραλία...

                                                                             Yasmin Levy - Me Voy

"Αληθινά Ελεύθερα"

Για δεύτερη φορά

Να γινότανε, λέει,

να πεθαίναμε ξανά

μετά τον θάνατό μας,

για να βρεθούμε με τους αγαπημένους μας...

Και δεν μιλώ για μετεμψύχωση.

Μιλώ για την ιδία κατάσταση, στους ίδιους ανθρώπους, στον ίδιο χρόνο, όλα,
που έτσι όπως φεύγουμε, έτσι και να γυρίζουμε ξανά στα ίδια.

P.S. changing clothes

Στο δικό μου το δρόμο

Δεν ξέρω γιατί.
Δεν γνωρίζω το πως,
αλλά απο το πρωί μια μελωδία τριγυρίζει μέσα μου.
 ......
και όταν φορώ το κράνος αυτή γίνεται πιο δυνατή,
σαν να χωρά ενα home theater μέσα του...
Κατ'άλλα... χαίρομαι τον ήλιο και το μεγάλωμα της μέρας.

                                                                                     Zaz - Dans ma rue

μένω στις στιγμές... ακαπέλα

άλλες πάλι, θέλεις να μοιρασθείς μια εικόνα ή ενα γεγονός που υπήρξε και αντιλαμβάνεσαι πως  δεν υπάρχει άνθρωπος που θα γελάσει με την αναθυμιά σου...δεν έχει κάτι κοινό...μόνο φρέσκες στιγμές, δίχως παρελθόν που προσπαθούν να σταθούν  στις περιστάσεις.

                                                                                 Νατάσσα Μποφίλιου

Σκόρπια χαρτάκια

...λευκά.

Λέξεις απάνω τους, ανάμεσα σε σχήματα τρελά που πλέουν σ’ένα ατέλειωτο και πολύπλοκο αλισβερίσι. Μου αρέσει να χάνονται μέσα τους. Συνήθως, βγαίνει μια ανεξήγητη μαγεία με αποτέλεσμα που εκπλήσει.

Μολυβένιες ειναι όλες.

Για να ξεφτίζουν στο χρόνο.

...ή για να ξεχνιούνται...?

Στη σειρά κάθε μέρα και απο μια.

Απ’το πουθενά γραμμένες.

Τούτη τη βδομάδα άσχετες στο μυαλό λέξεις...

Adagio

Libertad

Alegria

Venceremos

και σήμερα... Soledad

Άσχετες λέξεις, που ωστόσο συνάδουν μεταξύ τους....

Ονειροσυντομογραφία

κι έρχονται στιγμές που αναδεικνύουν το μέγεθος της οντότητας του ανθρώπου. Έρχονται να θυμίσουν την βαρύτητα της έννοιας “ύπαρξη”.
Και νιώθεις μικρός.
...και χαζός για τα ασήμαντα που ονομάζεις “προβλήματα” και δυσκολίες.

Η σημερινή είδηση από την Ελβετία είναι μια από αυτές...

Ονειρογέννεσις

λέξη φτιασμένη στης ψυχής τον ήχο,

ονείρου ψίχα στου καιρού το λίθο,

στιγμές αμήχανες, αυθύπαρκτες, με φώς ντυμένες,

θαρρείς και κίνησαν τη γέννα να προφτάσουν...

                                                              Τσαλιγοπούλου - Γράμμα σε μένα

Χαρακιά

Δεν ενθυμούμαι άλλο τραγούδι που ακούγοντάς το να μου επαναφέρει στη μνήμη τόσο έντονα και τόσο δυνατά κάποια συγκεκριμένη στιγμή, έχοντας τότε, τόσο όμορφα και ήρεμα συναισθήματα, ενώ μπροστά μου είχα μια πανέμορφη εικόνα της χώρας έπειτα από ώρες πάνω στη μηχανή... μα κανένα όμως.

Χρώματα πασπαλισμένη η φύση γύρω και μέσα μου. Μόνο χρώματα. Μήτε περιγράμματα, μήτε γωνίες, μήτε κάποια βαρύτητα στην ατμόσφαιρα..
Όλα κυλούσαν απαλά... για όσα λεπτά.
...ακόμα και τώρα. Κάθε φορά... Οπουδήποτε.

...δυο μάτια που σε κοιτάνε τόσο κοντά και πραγματικά, σε κάνουν να ξεχνάς τα λόγια μπερδεύοντας τις σκέψεις, έτσι το καθετί γίνεται μικρό...

Αρμονία

Με τις εικόνες να φεύγουν με ταχύτητα, προσπαθώ να βρώ την αρμονία και σκέπτομαι... Κάποια πράγματα στη ζωή θέλω να τα ξεπερνώ δίχως να τους δίνω σημασία. Ειναι πράγματα ανούσια και άνευ αξίας. Πράγματα που κάποιοι τα "αποθεώνουν" και που εγω απλά τα προσπερνώ. Κάποιες αξίες, έμαθα με τα χρόνια, να τις βρίσκω στα μικρά και στα χαμηλόφωνα μα ακόμα προσπαθώ και παλεύω για αυτές. Κάνω λάθη όπως όλοι οι άνθρωποι μα δεν το βάζω κάτω. Κάποια στιγμή ίσως μπορέσω να πω ότι τα κατάφερα και εγώ ο άμεμπτος για κάποιους, εγωιστής γι'άλλους και ιδανικός για λίγους... Κάποια στιγμή ίσως μπορέσω να ισορροπήσω την διαταραγμένη στύση του μυαλού μου, λιγοστού για κάποιους, τρελού γι'άλλους και ικανού για λίγους... 

Μου φθάνουν οι λίγοι μα θα καταφέρω και τους πολλούς. Θα την βρω την αρμονία...

Μαγείρεμα...

Σήμερα,

παγκόσμια ημέρα της σκέψης.

Άραγε...

...υπάρχουν βαθυστόχαστες ματιές

ή τρώμε ρηχά και ελαφριά ότι μας σερβίρουν ?

Στη προβλήτα

Κάποιες στιγμές θέλεις να τις μοιράζεσαι...

Κάποιες...

όπως μια βόλτα στη παραλία,

φλεβάρη μήνα...

                                                              Θηβαίος - Θα'θελα να'σουν εδώ

Ελύτης

Στα χέρια μου κάθησε σήμερα πρωί, ενα εξαιρετικό δοκίμιό του.

Τα Δημόσια και τα Ιδιωτικά

Δεν μου πήρε ώρα για να το διαβάσω. Αντιθέτως, μου πήρε ώρα να το ξεπεράσω. Σεβασμός σε κάθε λέξη. Βαρύτητα σε κάθε πρόταση. Σημείωση σε κάθε παράγραφο.

Έτσι ειναι οι προσωπικότητες. Δεν χρειάζονται πολλά, μόνο καθαρό νού, αμόλυντο απο της εποχής τους δράκους, αίσθημα και εικόνες για να δημιουργήσουν αριστουργήματα σε κάθε είδους τέχνη. Κάτι που λείπει απο πολλούς ανθρώπους του αιώνα μας. Η ικανοποίηση πολλών αρέσκεται στα υλικά-καταναλωτικά αγαθά που τους καθιστά ανίκανους να Δημιουργήσουν...

Όπως λέει και ο ίδιος σε κάποιο άλλο κείμενό του "Ακατανόητο, ρομαντικό, ανίερο μοιάζει να το λέμε αυτό σήμερα. Λησμονούμε ότι χωρίς αγαθά υλικά ο χώρος ο ανθρώπινος ήτανε τόσο αδειανός, που το θαύμα χωρούσε πιο εύκολα. Κι ότι αυτή η “σταματημένη ζωή”, οπως την αποκαλούμε σήμερα υποτιμητικά, υπερσκελίζοντας κάθε αίσθημα αστάθειας, βοηθούσε τότε τους ανθρώπους ν΄αντιλαμβάνονται την πρόοδο με τα ποιοτικά και όχι τα ποσοτικά μέτρα που σημαίνει ότι η διάρκεια, σαν χρυσό νήμα σ΄ένα κέντημα, έδενε περασμένα και τωρινά, ευτελή και πολύτιμα, φυσικά και υπερφυσικά, μ΄έναν τρόπο που δε γίνεται να ξαναγνωρίσουμε ποτέ.

Χωρίς λοιπόν να νοσταλγώ, μ΄αυτά που λέω, τους αργαλειούς ή τις πέτρες των ελαιοτριβείων, απλώς μακαρίζω τα χέρια τ΄ανθρώπινα που, με το να φθείρονται εκείνα στην κλίμακα την ατομική, αποκτούσανε τη δύναμη να σταματούνε τη φθορά στην κλίμακα την ομαδική." 

...έπειτα μια πρόταση, χαρακτήριζε έναν άνθρωπό μου. "Κι ύστερα κακολογούν τους ποιητές, ότι δεν έχουν την δύναμη να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, μόνο κάθονται και ρεμβάζουν. Καλά κάνουν. Να βάζεις με το νού σου αβρά πράματα και μάλιστα να τα βλέπεις απ'την ανάποδη χρειάζεται να'σαι σκληρός"

Όμορφα δοσμένο κείμενο...