Κάπου στο χρόνο ένιωθα την ημέρα εκείνη και λαχταριστά την καρτερούσα. Μα απο τότε πέρασαν σχεδόν είκοσι αιώνες και σαν να τελείωσε η απόσταση που είχα να διανύσω. Τώρα πια δεν το νιώθω και κάθε μέρα που περνά μου κομματιάζει εκείνο τ’όνειρο και το μόνο που μένει ειναι αυτά που βλέπω κάθε βράδυ, ευτυχώς χωρίς πόνο και βία. Κάθε που ξαπλώνω, ιστορίες ολάκερες ξετυλίγονται μέσα μου. Καθαρές και απλές. Ήρεμες για να μη κουράσουν τον ύπνο. Σα να εξιλεώνουν την ψυχή...
Κάθε χρόνο νιώθω να μοιράζω πλήξη στα ζωτικά μου όργανα και εφέτος με βρήκαν οι μέρες με πόνο στα πόδια κι ενα πιάσιμο στο λαιμό. Να ξεκουράζεσαι, άκουσα. Και τι να κάνω ? Να πετώ ? Δυστυχώς δεν έμαθα και τώρα μου φαίνεται τόσο δύσκολο. Να κοιμηθώ ειναι η λύση. Να κοιμηθώ μήπως και μάθω. Μήπως και μάθω αρκετά. Μήπως και βρω λύσεις...
Θέλω να μοιράσω μερίδια, να δω με περισσότερα μάτια, να ακουμπήσω, να ζεστάνω τα παγωμένα χέρια μου γιατί αυτη ειναι η φύση μου.
Πλιάτσικας - Omnia sol temperat purus et subtilis
Αυτο το κομμάτι, άγνωστο για ποιον λόγο, πάντα με συντροφεύει τις ώρες που ζορίζω τον εαυτό μου
