Σχεδόν μεσάνυχτα.
Σιωπή.
Σκοτάδι.
Κοίταξα τα κύματα απο ψηλά. Την πόλη απο μακριά. Μια βάρκα ξύλινη. Μισοβυθισμένη σε εκατομμύρια μικρά αέναα κύτταρα. Άφωνα. Θαλασσοπούλια στο βάθος. Κι έναν τρελό. Εκεί. Στο φρεσκοβαμμένο τοπίο ενός κήπου. Ασβεστωμένη ήπειρος, μοιάζει. Και ο τρελός εκεί. Να χοροπηδά απο ευτυχία. Να τραγουδά τα παιδικά του τραγούδια. Κι εσυ στον έρωτά σου. Αυτός στο βασίλειό του. Εσυ να πλάθεις κόσμους απο πλαστελίνες. Κι εκείνος οπτασίες. Χρώματα που γρήγορα ξεθωριάζουν. Δάφνες. Και τ’όνειρο παίρνει φωτιά. Το μαύρο της νύχτας διαδέχεται το ψέμα ενος μεσημεριού. Τρύπιο μοιάζει. Στάζει απο κάπου. Κανείς δεν το κοιτά. Μόνο μένει ο ήχος της στάλας που τρυπά τ’αυτιά. Πάνω στην ασβεστωμένη ήπειρο. Και γεννιέται τ’άγνωστο. Έτσι ανώδυνα. Δίχως πληγή. Δίχως φωνή. Απο ανθρώπους άγνωστους. Ανώνυμους. Περίεργο ? Καθόλου. Σύνηθες στην ύπαρξη. Αργά μπορεί να’ρθει. Αργά και σιωπηλά.
Ανώ.!.υμος τοκετός...
Αλλόκοτα και άμορφα όλα.
Ποιός να καταλάβει ?
Θαρρείς και ο τρελός ειναι γέννημα της νύχτας...
Φάμελλος - Γυάλινη σφαίρα
