Μαύρο

...δεν βλέπω την έξοδο

κι όλο και σκοτεινιάζει.

Ψηλαφώ με τα δάχτυλα...

τίποτα.
Σχεδόν χαϊδεύω κάθε σπιθαμή.

Εσοχές πουθενά.

Ο δρόμος σαν εναν κύλινδρο.

Ολα μέσα ψυχρά,

λεία,

χωρίς τμήματα.

Ανοίγω χέρια

πόδια για να σταθώ

και μοιάζω με τον Βιτρούβιο.

Κανείς και πουθενά.

Θαρρείς πως ο καθείς μας,

έχει το δικό του σωλήνα και περπατά.

Γι'αυτούς τους μαύρους μιλώ...

του μεταλλικούς.

Το μόνο που λείπει ειναι η στρόφιγγα.

Εκείνη που θα διοχετεύσει την ουσία ...

                                                                   Διάφανα Κρίνα - Τελευταία μέρα