Αλίμονο...

Στέρησης συνέχεια.
Γιατί αυτο γίνεται. Στερούμαστε τους ανθρώπους. Στερούμαστε πολιτισμό.
...γιατί αυτα τα ακούσματα είχα μικρός. Κυριακές, εορτές ακουγόταν η φωνή του απο το πρωί. Και τι να γράψεις και τι να πείς γι'αυτή τη μορφή ?
Τίποτα.
Τα λεγε πάντα εκείνος... όπου κι αν τον συναντούσαμε... με την ευγενική φωνή του... με την όψη ενός Κυρίου... με τραγούδια βαριά... και η Ρόζα σα να τον στιγμάτισε και την χόρευε πάντα. Εχω την εντύπωση πως δεν θα σταματήσει να την χορεύει...

Αλίμονο, είχε πεί,

σ'αυτούς που δεν αγάπησαν, που δεν δακρύσανε, 

Ζωή,
την ομορφιά σου δεν γνωρίσανε...

Χαρισμένο