Περίεργες σχέσεις Γράφω λέξη και την σβήνω. Δεν μπορώ να εκφράσω το μέγεθος. Αξία μεγάλη. Δεν περίμενα να “μου λείψει” κάποιος που ποτέ δεν μπόρεσα να του μιλήσω. Νιώθω σαν να μου έφυγαν στιγμές απο το παρελθόν. Σαν να τις έχασα κι ας μη τις ζούσα τώρα, γιατί τα χρόνια άλλαξαν, όμως ήξερα πως υπήρχαν. Σαν να έλαβε τέλος η εποχή που οι Κυριακές ήταν γιορτή γι’όλον το κόσμο κι ας έχει πάψει να ισχύει αυτό χρόνια τώρα. Σαν να σταμάτησα να μυρίζω τις κυριακάτικες μυρωδιές απ’τις κουζίνες τις γειτονιάς κι ας έχει λήξει κι αυτό. Σαν να έφυγε ο οικογενειακός μας φίλος. Αυτός που ήταν ευπρόσδεκτος καθημερινά στα σπίτια μας. Έπειτα, μπορεί να μην ήμουν ο φανατικός του είδους, όμως είχα εναν σεβασμό στην ύπαρξή του. Και τώρα... περίεργο... αλλά τον ένιωσα, αυτο που λένε, δικό μου άνθρωπο. Η φωνή του ειναι συνεχώς στα ηχεία απο τους σταθμούς...
Περίεργες σχέσεις
ReplyDeleteΓράφω λέξη και την σβήνω. Δεν μπορώ να εκφράσω το μέγεθος. Αξία μεγάλη. Δεν περίμενα να “μου λείψει” κάποιος που ποτέ δεν μπόρεσα να του μιλήσω. Νιώθω σαν να μου έφυγαν στιγμές απο το παρελθόν. Σαν να τις έχασα κι ας μη τις ζούσα τώρα, γιατί τα χρόνια άλλαξαν, όμως ήξερα πως υπήρχαν. Σαν να έλαβε τέλος η εποχή που οι Κυριακές ήταν γιορτή γι’όλον το κόσμο κι ας έχει πάψει να ισχύει αυτό χρόνια τώρα. Σαν να σταμάτησα να μυρίζω τις κυριακάτικες μυρωδιές απ’τις κουζίνες τις γειτονιάς κι ας έχει λήξει κι αυτό. Σαν να έφυγε ο οικογενειακός μας φίλος. Αυτός που ήταν ευπρόσδεκτος καθημερινά στα σπίτια μας. Έπειτα, μπορεί να μην ήμουν ο φανατικός του είδους, όμως είχα εναν σεβασμό στην ύπαρξή του. Και τώρα... περίεργο... αλλά τον ένιωσα, αυτο που λένε, δικό μου άνθρωπο. Η φωνή του ειναι συνεχώς στα ηχεία απο τους σταθμούς...