Εχω μέσα μου τόσα μα ταυτόχρονα υπάρχει κενό.
Σκέπτομαι τόσα και τίποτα μαζί.
Όλα καλά και σκατά μαζί, όπως μου έλεγες.
Θέλω να αποτυπώσω τόσα μα τίποτα δεν λερώνει το χαρτί ούτε γεμίζει σκουπίδια το λευκό της οθόνης.
Λέω,
πρέπει να περνάμε τόσες προσωπικές δοκιμασίες για τα όμορφα ? Για να 'μαστε ταπεινοί μπρός στην ζωή ? Για να μη σταματούμε τον αγώνα ?
Ok, λέω.
Και να ρωτήσω κάτι ακόμα. Επιλεκτικά γίνεται ή ειναι το αντίτιμο κάποιας πληγής που κρύβεται τόσο ώστε να ψάχνεις ατέλειωτες ώρες, χρόνια, αιώνες ?
Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως δεν μπορείς να δώσεις αυτο που θές, πως δεν κάνεις κάποιον τόσο ευτυχισμένο όσο θές και ότι χρωστάς ακόμα πολλά δίχως όμως να γνωρίζεις πότε θα δώσεις τις οφειλές σου.
Αυτα έχω.
Αυτά κι άλλα πολλά που δεν καταγράφονται εύκολα, στριφογυρίζουν γύρω μου, μέσα μου, με πλακώνουν, μου ρουφούν την ενέργεια, μου βάζουν τρικλοποδιά για να μη περπατώ, να μένω άσ... άσκεφτος, πως το λένε αστόχαστος, αυτό.
..............................
και όχι ρε πούστη μου δεν είσαι καθόλου μικρή μα καθόλου. Έχεις μια τεράστια καρδιά μια τεράστια ψυχή...γι'αυτό σ'αγαπώ.