Τελευταία κάτι γίνεται.
Μια ανωμαλία σπρώχνει τ'άκρα στη μέση του κόσμου. Μια ένταση στο εσωτερικό της γής και μια προσπάθεια απόδρασης στη θάλασσα της μοναξιάς απ'όλους. Θαρρείς πως όλα τα καλά συμμάχησαν για να μας κουράσουν και να μας δοκιμάσουν. Θαρρείς πως οι προσπάθειες ζωής ρούφηξαν ανάσες απ'την ανάσα μας και στερηθήκαμε πνοές, κομμάτια απ'την αγάπη μας και τσιγκουνευόμαστε την εναπομείνουσα, ώρες απο τον χρόνο μας και δεν περίσσεψε για εμάς...
Τελευταία δεν μ'αρέσει... κάτι γίνεται.
Θέλω μια βάπτιση στο νερό. Να βυθιστώ και να βγώ με μια νέα ζωή, χαρωπή και αθώα και με σένα να συνεχίζεις να μου κρατάς συντροφιά. Να σταματήσει ο πόλεμος σκέψεων και διαμφισβήτησης που κυβερνά το κόσμο ετούτο και να μπώ σ'έναν άλλο "εγνωσμένο" και αναμφίβολο που θα μου χαρίζει ηρεμία και πίστη.
Θυμίζει σβησμένο ηφαίστειο. Παρακαλάς να μη βρεθείς στο διάβα της ανασαιμιάς του. Ετσι κι εγώ. Κρατάς σφιχτά δεμένη την πληγή και παρακαλάς να κλείσει.
Κοιτώ την διαδρομή προσπαθώντας να προσπεράσω τ'άσχημα κι σκοτεινά εκείνα μονοπάτια που οδηγούν στο αδιέξοδο και σταματώ σε όμορφα τοπία καμωμένα απο σένα κι απο μένα. Φοβάμαι όμως. Φοβάμαι ακόμα και να σκέπτομαι. Οι σκέψεις μου, ώρες γίνονται σκληρές κι απάνθρωπες. Πονηρές και καταχθόνιες. Τρυπούν το κρανίο βάζοντας σε κίνδυνο κάθε κύτταρο του νού απο την σαπίλα παλιάς χωματερής. Ζητώ λέξεις καθαγιασμένες ανάμεσα στις τόσες. Θέλω να βρίσκω πολλές. Πάρα πολλές έτσι ώστε να μην αφήνω κάποιες άλλες να καταφέρνουν την διάτρηση των σκέψεων. Ζητώ επίμονα βοήθεια κι απο εσένα. Θέλω να με κρατήσεις δυνατό, να μείνουν πίσω πλάνες και να βρεθεί μπροστά μας το φρόνιμο και το αγνό της αγκαλιάς μιας Παρασκευής και ενός μηνύματος που ανέτρεψε τα γεγονότα του Μαίου.


Σήμερα πρόσεξα τα κενά. Εικοσιτέσσερεις Γενάρη ήταν η τελευταία σου φωτό.
Σα να'βαλες στοίχημα πως όντως θα ειναι η τελευταία...