Ανάρτηση με τον ίδιο τίτλο, νούμερο εκατόν πενήντα φεύγα και κάτι.
Κι εγώ δηλαδή πότε θα χυθώ στο νερό ?
Πάσχα με την θερμοκρασία κάπου στο +10 ?
Ουρανός και διάθεση κάπως περίεργη. Ουρανός Μεγάλης Δευτέρας. Διάθεση Μεγάλης εβδομάδας. Λίγο πριν το Πάσχα και χειμώνιασε ξανά. Λίγο πριν την έναρξη της εβδομάδας και η φυγή του ανθρώπου, το "R" της Θεσσαλονίκης και το γνήσιο των ακουσμάτων μας, επηρέασε αρκετά τον αέρα μου απο εχθές. Λίγο η χθεσινή μεσημεριανή βαβούρα, λίγο η βραδυνή θέαση, λίγο τα συνεχόμενα ακούσματα στο ραδιόφωνο των τραγουδιών του, λίγο η συννεφιά, κατάφεραν να θέλει να φύγει μακριά από τα καθημερινά, νους και σώμα. Και καλά το σώμα το κρατάς, το αλυσοδένεις, το καρφώνεις στη καρέκλα, κάτι το κανεις. Το νου ? ε ? Λίγο μόνο το πρωινό μήτινγκ –εξελληνιστεί το meeting...!- του γραφείου με σταμάτησε από τούτες εδώ τις σκέψεις, άλλα ως εκεί. Στη συνέχεια ανοίγεις ραδιόφωνο... αφιερώματα παντού. Μα παντού. Και συνέχεια. Μα συνέχεια.
“Μικροί σαν είμασταν μαζεύαμε χρήματα, τα δίναμε στον Σαββόπουλο να πάει σινεμά να δεί ενα έργο κι έπειτα να ρθεί να μας το διηγηθεί. Όταν κάποτε καταφέρναμε να δούμε αυτές τις ταινίες σε πληροφορώ ότι ωχριούσανε μπροστά στις διηγήσεις του Διονύση...” Νίκος Πάπάζογλου.
Δεν είναι κάτι ενδεικτικό γι’αυτόν τον άνθρωπο. Απλά σκέφθηκα πόσο λείπουν οι άγνωστες εικόνες από το σημερινό κόσμο. Πόσα απ’αυτά υπάρχουν και μας κάνουν να ονειροπολούμε ? Πόσα παραμύθια και πόσες λέξεις καθημερινά μας ταξιδεύουν ? Αν δεν συχνά στοχάζεσαι, πρέπει να ερωτευθείς για να’σαι ο τυχερός.
Και τώρα ποιος θα κλείνει τις συναυλίες του Σεπτεμβρίου στον Λυκαβηττό ?
12:00
Κι εγώ δηλαδή πότε θα χυθώ στο νερό ?
Πάσχα με την θερμοκρασία κάπου στο +10 ?
Ουρανός και διάθεση κάπως περίεργη. Ουρανός Μεγάλης Δευτέρας. Διάθεση Μεγάλης εβδομάδας. Λίγο πριν το Πάσχα και χειμώνιασε ξανά. Λίγο πριν την έναρξη της εβδομάδας και η φυγή του ανθρώπου, το "R" της Θεσσαλονίκης και το γνήσιο των ακουσμάτων μας, επηρέασε αρκετά τον αέρα μου απο εχθές. Λίγο η χθεσινή μεσημεριανή βαβούρα, λίγο η βραδυνή θέαση, λίγο τα συνεχόμενα ακούσματα στο ραδιόφωνο των τραγουδιών του, λίγο η συννεφιά, κατάφεραν να θέλει να φύγει μακριά από τα καθημερινά, νους και σώμα. Και καλά το σώμα το κρατάς, το αλυσοδένεις, το καρφώνεις στη καρέκλα, κάτι το κανεις. Το νου ? ε ? Λίγο μόνο το πρωινό μήτινγκ –εξελληνιστεί το meeting...!- του γραφείου με σταμάτησε από τούτες εδώ τις σκέψεις, άλλα ως εκεί. Στη συνέχεια ανοίγεις ραδιόφωνο... αφιερώματα παντού. Μα παντού. Και συνέχεια. Μα συνέχεια.
“Μικροί σαν είμασταν μαζεύαμε χρήματα, τα δίναμε στον Σαββόπουλο να πάει σινεμά να δεί ενα έργο κι έπειτα να ρθεί να μας το διηγηθεί. Όταν κάποτε καταφέρναμε να δούμε αυτές τις ταινίες σε πληροφορώ ότι ωχριούσανε μπροστά στις διηγήσεις του Διονύση...” Νίκος Πάπάζογλου.
Δεν είναι κάτι ενδεικτικό γι’αυτόν τον άνθρωπο. Απλά σκέφθηκα πόσο λείπουν οι άγνωστες εικόνες από το σημερινό κόσμο. Πόσα απ’αυτά υπάρχουν και μας κάνουν να ονειροπολούμε ? Πόσα παραμύθια και πόσες λέξεις καθημερινά μας ταξιδεύουν ? Αν δεν συχνά στοχάζεσαι, πρέπει να ερωτευθείς για να’σαι ο τυχερός.
Και τώρα ποιος θα κλείνει τις συναυλίες του Σεπτεμβρίου στον Λυκαβηττό ?
12:00
