Έπιασα τον εαυτό μου να λέει “δώδεκα ως τώρα” όπως παλιά που μετρούσαμε κάθε καλοκαίρι τα παγωτά που τρώγαμε. Μάλιστα η πρώτη γεύση της χρονιάς ήταν γεγονός, καθώς ήταν πολυτέλεια το παγωτό όλο το έτος. Θυμήθηκα τον παππού που κρατούσε σ’ένα τετράδιο, μέσα σε στύλες με τα ονόματά μας, τον αριθμό των καθημερινών θαλλάσιων μπάνιων, έτσι μάλλον ως κάποιο είδος παιχνιδιού κι επιπλέον το μπάνιο πρωί, απόγευμα, μετρούσε εις διπλούν. Κι έπειτα στην παρέα να καυχίεται ο καθένας μας για αυτά τα μεγάλα κατορθώματα. Τα θυμάμαι και γελώ. Αθώοι με αυτάρκεια λιγοστή.
Έχω ακόμα στη μνήμη εκείνη την λαχτάρα που υπήρχε μετά το μπάνιο για τα γεμιστά του μεσημεριανού φαγητού όπως και το απογευματινό καρπούζι, συχνά συνοδευόμενο με φέτα...
...με τον παππού και την γιαγιά...
Bajofondo - Zitarrosa
No comments:
New comments are not allowed.