Η mουσική tαιριάζει στη mυρωδιά αυτής της ώρας

Η ώρα 18:45 και εκπλήσσομαι. Αν ζούσα σ’έναν κόσμο χωρίς μηχανήματα που μετρούν τον χρόνο, θα’βαζα στοίχημα πως ειναι περασμένες εννέα και θα ήμουν έτοιμος να δω την Ιταλία. Όμως εκείνο το βαθύ μπλέ που έβλεπα λίγη ώρα πρίν στον πέρα ουρανό ήρθε και κάθησε στον δικό μου. Δεν ειναι μαύρος ο ουρανός μα μπλέ. Μπλέ σαν και της μπλούζας που φορώ. Ο αέρας δρόσισε αρκετά, το σπίτι ανάσανε, και πλύθηκε η σκόνη του μυαλού. Το καλοκαιρινό μποριαδάκι...! δεν θέλησε να ευχαριστήσει τον επισκέπτη μου και περίμενε να φύγει για να επισκεφθεί τον τόπο.

Κοιτάζοντας έξω τις δυνατές ριπές της βροχής είδα απέναντι το μικρό φοίνικα να τον ταρακουνά ο άνεμος. Στιγμιαία πάγωσαν όλα και αμέσως ήρθαν εμπρός μου εικόνες απο τα μάτια της Λίσμπετ όπου πάλευε να σταθεί όρθια στο πέρασμα της Ματίλντας...