Αυτα ένιωθε, αυτά έλεγε.
Κι εκείνος, μικρός την πίστεψε, μέχρι που η κούραση στάθηκε μπρός στα πόδια τους και άλλαξαν οι λέξεις. Άλλαξαν τα μάτια και οι αέρηδες. Άνεμοι γίναν, τυφλοί’ και σκόρπισαν μίση, σκόρπισαν στάχτες και όλα εξιλεώθηκαν σέρνοντας άψυχους τους έρωτες.
Μπορεί όλα η αγάπη να τ’αλλάξει, όχι ο έρωτας. Εκείνος μοιάζει να’ναι προσωρινή ευτυχία, έκρηξη που βγαίνει μέσα απο κάποιο σκονισμένο μπουκάλι, στο βάθος ενός κελαριού.
Οργασμός με λίγα λόγια...
Υπόγεια Ρεύματα - Θέλω να χάσω τον εαυτό μου
