Ξέρεις κάτι ;
Κάθομαι εδώ και σκέπτομαι. Ώρες μετρώ, κιόλας. Άλλοτε πάλι, ακούω. Υπάρχουν στιγμές που βαριέμαι να κάνω το οτιδήποτε. Άλλες πάλι, που δεν με χωρά το σπίτι και βρίσκομαι σε συνεχή κίνηση και εγρήγορση μέχρι το ξημέρωμα. Ίσως και η πόλη. Κάποτε είχα γράψει πως η πόλη μου –όχι αυτή- έχει ταυτιστεί μαζί μου και αποδεικνύεται καθημερινά. Anyway...τρίβω τα μάτια μου για να εμφανισθεί κάτι διαφορετικό. Μοιάζουν με λυχνάρι, που με την τριβή θα βγεί το τζίνι με τις τρείς ευχές. Μάταια όμως. Παντού φωνές που σκορπάν τα αισθήματά τους σε Δύση κι Ανατολή. Ξεγυμνώνονται κάτω απο το πέπλο της σκιάς τους. Κι αυτά γλυστρούν και ρίχνονται στο μαύρο φόντο με απόλυτη συναίσθηση του βάρους τους. Ακαταλαβίστικα απόψε. Μόνο απόψε ; Εκεί μέσα κυριαρχεί το χάος. Άλλοτε ηρεμία κι άλλοτε τυφώνες... Αναμονή... ταξίδια... κι εκείνη στη γωνιά... μελωδία... πάω για ύπνο να βρώ τα όνειρά μου... κάποια, η αλήθεια ειναι, ότι βρίσκονται και στον ξύπνιο, αλλά αυτή την στιγμή λείπουν και το βράδυ που περνάει μοιάζει να βρίσκει πρόσθετες ώρες για να σταθεί απέναντί μου.
Ξέρεις πάλι κάτι ;
Μοιάζει η βραδιά να διάβασε την προηγούμενη ανάρτηση...
* λέει τώρα ο Ζούδιαρης... "η αγάπη μόνη, μοιάζει με νησί,ένα ακατοίκητο νησί..."
**στον ρόλο του συνομιλητή, Εγώ.
**στον ρόλο του συνομιλητή, Εγώ.
