...κι αυτές μου φάνηκαν πέλαγος,
βαθύ κι απέραντο
κι έτσι μπόρεσα να βουτήξω μέσα τους,
ως τα βάθη,
στα σκοτεινά της άδυτα,
στα μυστήρια και στ'αφανέρωτα.
Τεμάχισα κομμάτια μου
για να μοιράσω κι άλλα
κι όλα ‘πέσαν σε χωματερής χωράφι'
σα να χαθήκαν τα χρυσάφια.
Νησί θε να ήμουν στη θάλασσα του Αιγαίου.
να περπατούν απάνω μου χαρούμενοι ανθρώποι,
και στα αμμουδερά ακρογιάλια μου να κάνει έρωτα το φεγγάρι...
Αλκίνοος - Ο δρομος σου εισαι εσυ
...έπειτα σιωπή
...μια ερωτική σιωπή
