Μια γλυκιά αρχή ή απόσπασμα ΙΙΙ

...κι έπειτα να χάνεται στων βράχων μου τον ορίζοντα.

Να βυθίζονται στα νερά μου αστέρια "Υπαρκτά"

και στα σοκάκια μου να στήνουν χορό όμορφες, καθάριες ψυχές .

Νησί θε να’μουν, γέννημα θαλάσσης

που σα χάδι να μ’ακουμπά

και στην αντάρα της μέρωμα να δίνω,

Λευκό του κορμιού το χρώμα,

με διάσπαρτους γαλάζιους φάρους ιερών κτισμάτων’

τάματα για ναυτικούς που ταξιδέψαν,

και βάρκες σκόρπιες ολόγυρα μου, με ονόματα καθαγιασμένα.

Ν’αφήνω πάνω μου να στέκουν οι Αμόλυντοι και οι Ταπεινοί της μέρας

και απο μακρυά να βλέπουν οι Ανέραστοι και οι Τίποτες που μ’ακουμπήσαν...

Αυτό θε να’μουν,

για να σιωπώ στους έρωτες που χτυπούν τις καρδιές των ανθρώπων

και για να μη στέκω Περίγελος του ίδιου μου του εαυτού...

Για να’χω σιωπή...

...γιατί ο έρωτας ειναι φωνακλάς σε κάθε του βήμα.

...απ’την αρχή ως το τέλος του...

                                                          Τσανακλίδου - Το χρώμα της μέρας

Μια ασάλευτη σιωπή...

με μια γλυκιά αρχή...